Kwas elagowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kwas elagowy
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C14H6O8
Masa molowa 302,19 g/mol
Wygląd kremowe lub jasnożółte kryształy
Identyfikacja
Numer CAS 476-66-4
PubChem 5281855[1]
Podobne związki
Podobne związki piren
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Kwas elagowy (kwas ellagowy) – organiczny związek chemiczny z grupy polifenoli. Jest dimerem kwasu galusowego, którego cząsteczki połączone są w pozycjach 2 wiązaniem C-C oraz dwoma symetrycznymi wiązaniami estrowymi (laktonowymi) pomiędzy grupą karboksylową jednego monomeru i grupą hydroksylową drugiego, tworząc układ 4 pierścieni skondensowanych.

Występuje w żółci[1] oraz w wielu roślinach, np. malinach (1500 μg/g), truskawkach (630 μg/g), winogronach (odmiana Muscadine jasna 879-1620 mg/kg, ciemna 592-1900 mg/kg w skórce), jeżynach (1500 μg/g), orzechach włoskich (590 μg/g), orzeszniku jadalnym (330 μg/g), żurawinie (120 μg/g).[2] Można go także znaleźć w kłączu pięciornika oraz owocach borówki i granatu.

Wspiera układ odpornościowy organizmu. Jest antyoksydantem, chroni przed nowotworami, unieczynniając związki rakotwórcze[3] [4]. Wykazuje działanie hemostatyczne[4]. Wykazuje aktywność przeciwzapalną.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kwas elagowy (CID: 5281855) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b Edyta Kwiatkowska, Kwas elagowy – zawartość w żywności i rola prozdrowotna, „Postępy Fitoterapii” (4/2010), Warszawa: Wydawnictwo Medyczne Borgis, 2010, s. 211-214, ISSN 1731-2477.
  3. L. Labrecque, S. Lamy, A. Chapus, S. Mihoubi i inni. Combined inhibition of PDGF and VEGF receptors by ellagic acid, a dietary-derived phenolic compound.. „Carcinogenesis”. 26 (4), s. 821-826, 2005. DOI: 10.1093/carcin/bgi024. PMID: 15661805. 
  4. a b Anna Parus, Przeciwutleniające i farmakologiczne właściwości kwasów fenolowych, „Postępy Fitoterapii” (1/2013), Warszawa: Wydawnictwo Medyczne Borgis, 2013, s. 45-83, ISSN 1731-2477.