Laodika VI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Laodika VI
królowa Pontu
Okres od po 152 p.n.e.
do 120 p.n.e.
Jako żona Mitrydatesa V Euergetesa
regentka Pontu
Okres od 120 p.n.e.
do 113 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia Seleucydzi
Data śmierci 113 p.n.e.
Ojciec Antioch IV Epifanes
Matka Laodika IV
Mąż Mitrydates V Euergetes
Dzieci Laodika,
Mitrydates VI Eupator,
Mitrydates Chrestus,
Laodika,
Nysa,
Roksana,
Stateira

Laodika VI (gr. Λαοδίκη, Laodíkē) (zm. 113 p.n.e.) – księżniczka syryjska z dynastii Seleucydów i królowa Pontu poprzez małżeństwo z Mitrydatesem V Euergetesem.

Laodika urodziła się jako córka władcy Syrii Antiocha IV Epifanesa i jego siostry Laodiki IV[1]. Jej dziadkami byli Antioch III Wielki i jego żona Laodika III. Z wcześniejszych małżeństw jej matki Laodika miała liczne rodzeństwo, w tym dwóch kolejnych władców Syrii, dwie królowe sąsiednich królestw hellenistycznych. W 152 p.n.e. Laodika była przywódczynią tych członków dynastii Seleucydów, którzy usiłowali osadzić na tronie jej przyrodniego brata Aleksandra Balasa na miejscu jej innego przyrodniego brata (syna Laodiki IV z jej drugiego małżeństwa) Demetriusza I Sotera.

Po 152 p.n.e. Laodika wyszła za mąż za króla Pontu Mitrydatesea V Euergetesa[2], który panował w latach 150 p.n.e.120 p.n.e. Mitrydates i Laodika byli ze sobą spokrewnieni - jego matką, babką i prababką były księżniczki seleucydzkie - siostra Laodiki VI, Nysa była matką Mitrydatesa V. Nie wiemy niczego pewnego o stosunkach łączących parę królewską; mieli oni jednak ze sobą siedmioro dzieci: Laodikę, Mitrydatesa VI Eupatora, Mitrydatesa Chrestusa, Laodikę, Nysę, Roksanę i Stateirę, z których większość zginęła w czasie zdobycia przez Rzymian królestwa pontyjskiego w 63 p.n.e.

Mitrydates V został zamordowany około 120 p.n.e. w Synope na skutek otrucia podczas uczty[3]. Testament Mitrydatesa V dzielił władzę nad Pontem pomiędzy Laodikę, Mitrydatesa VI Eupatora i Mitrydatesa Chrestusa. Synowie Laodiki byli jednak wciąż niepełnoletni i przez to niezdolni do sprawowania władzy, dlatego też Laodika przejęła regencję.[4]

Laodika od przyjścia swoich dzieci na świat faworyzowała drugiego syna, przedkładając go nad brata. W czasie trwania jej regencji trwającej od 120 p.n.e.113 p.n.e. Mitrydates VI Eupator planował spisek przeciwko niej i ukrywał się w sąsiednich państwach. Regentka była rozmiłowaną w luksusie kobietą i jej orientacja polityczna szybko uczyniła ją sojuszniczką Rzymu - przyjmowała prezenty od senatorów i jej ekstrawagancja przyczyniła się w znaczącym stopniu do rosnącego deficytu[4].

Mitrydates VI powrócił do Pontu w 113 p.n.e. i został ogłoszony królem. Poczynił przygotowania do usunięcia matki i brata z należnego mu tronu, przez co stał się jedynowładcą. Mitrydates VI okazał łaskę matce i bratu zamykając ich w jednej celi więziennej[5]. Laodika VI zmarła we więzieniu z przyczyn naturalnych, a w kilka dni później jej ukochany syn został oskarżony o zdradę i ścięty we więzieniu na rozkaz brata[6]. Pogrzebał oboje podczas królewskiej żałoby[7].

Po śmierci Laodika została włączona do kultu dynastycznego i otrzymała własnych kapłanów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Laodice VI - Livius, www.livius.org [dostęp 2017-11-18] (ang.).
  2. Walbank, Cambridge ancient history: The hellenistic world, Volume 7 p.491
  3. Mayor, The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy str. 68
  4. a b Mayor, The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy str. 69
  5. Mayor, The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy str. 394
  6. Mayor, The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy str .394
  7. Mayor, The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy str. 100

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walbank, W. The Cambridge ancient history: The Hellenistic world, Volume 7 F. Cambridge University Press, 1984
  • Mayor, A. The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy, Princeton University Press, 2009