Lara Gut-Behrami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lara Gut-Behrami
Lara Gut-Behrami
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1991
Sorengo, Szwajcaria
Klub Sporting Gottardo
Wzrost 160 cm
Debiut w PŚ 28.12 2007, Lienz (DNF – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 2.02 2008, Sankt Moritz
(3. miejsce – zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
Brąz Soczi 2014 Zjazd
Mistrzostwa świata
Srebro Val d'Isère 2009 Superkombinacja
Srebro Val d’Isère 2009 Zjazd
Srebro Schladming 2013 Supergigant
Brąz Vail/Beaver Creek 2015 Zjazd
Brąz Sankt Moritz 2017 Supergigant
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro Altenmarkt 2007 Zjazd
Srebro Formigal 2008 Zjazd
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2015/2016
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2013/2014
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2013/2014
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2015/2016
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2017/2018
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2016/2017
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2015/2016
Puchar Świata (Superkombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2015/2016
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2016/2017
Strona internetowa

Lara Gut-Behrami (ur. 27 kwietnia 1991 w Sorengo[1]) – szwajcarska narciarka alpejska, wielokrotna medalistka mistrzostw świata, dwukrotna wicemistrzyni świata juniorek, brązowa medalistka olimpijska oraz zwyciężczyni klasyfikacji generalnej w sezonie 2015/2016.

Od sezonu 2018/2019 występuje pod dwuczłonowym nazwiskiem Gut-Behrami. Jej mężem jest szwajcarski piłkarz, kapitan reprezentacji Szwajcarii Valon Behrami[2].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Specjalizuje się w konkurencjach szybkościowych. Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawiła się 22 sierpnia 2006 roku w Las Leñas, gdzie w zawodach FIS Race zajęła drugie miejsce w slalomie. W 2007 roku startowała na mistrzostwach świata juniorów w Altenmarkt, zdobywając srebro w supergigancie, w którym wyprzedziła ją tylko Tiną Weirather z Liechtensteinu. Srebrny medal przywiozła również z rozgrywanych rok później mistrzostw świata juniorów w Formigal. Drugie miejsce zajęła tym razem w zjeździe, ulegając Ilce Štuhec ze Słowenii. Startowała także w supergigancie podczas mistrzostw świata juniorów w Ga-Pa w 2009 roku, jednak została zdyskwalifikowana.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 28 grudnia 2007 roku w Lienzu, gdzie nie ukończyła slalomu giganta. Pierwsze pucharowe punkty wywalczyła 2 lutego 2008 roku w Sankt Moritz, zajmując trzecie miejsce w zjeździe. Tym samym zdobywając pierwsze pucharowe punkty stanęła od razu na podium, plasując się za Słowenką Tiną Maze i Austriaczką Marią Holaus. Dziesięć miesięcy później, 20 grudnia 2008 roku w tej samej miejscowości odniosła pierwsze zwycięstwo. Najlepsze wyniki osiągał w sezonie 2013/2014, kiedy zajęła jedenaste trzecie w klasyfikacji generalnej, wyprzedziły ją jedynie Austriaczka Anna Fenninger oraz Niemka Maria Höfl-Riesch. Ponadto Gut zwyciężyła w klasyfikacji supergiganta, wyprzedzając Fenninger i Weirather.

W 2009 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Val d’Isère, zdobywając srebrne medale w zjeździe i superkombinacji. W pierwszym przypadku wyprzedziła ją jedynie Lindsey Vonn ze Stanów Zjednoczonych, a w drugim lepsza była Kathrin Zettel z Austrii. Z powodów zdrowotnych nie udało się jej wystartować podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver w 2010 roku, a z rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen wróciła bez medalu. Dwukrotnie otarła się o podium, zajmując czwarte miejsca w zjeździe i supergigancie. Swój trzeci srebrny medal w trzeciej konkurencji zdobyła na mistrzostwach świata w Schladming w 2013 roku, zajmując drugie miejsce za Tiną Maze w supergigancie. Brała też udział w igrzyskach w Soczi w 2014 roku. W superkombinacji po zjeździe zajmowała drugie miejsce, ustępując jedynie Amerykance Julii Mancuso o 0,47 s. Slalomu nie ukończyła, podobnie jak osiem innych zawodniczek i nie została sklasyfikowana.

Drugi występ olimpijski, w zjeździe, zakończył się zdobyciem przez Gut brązowego medalu. Przegrała tam z dwoma zdobywczyniami złotego medalu: Tiną Maze oraz Dominique Gisin o 0,10 s. Był to pierwszy przypadek w historii, gdy złoty medal olimpijski w narciarstwie alpejskim zdobyły dwie zawodniczki. Z mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek w 2015 roku wróciła z brązowym medalem wywalczonym w zjeździe. Rozgrywany trzy dni wcześniej supergigant ukończyła na siódmej pozycji. Mistrzostwa świata w Sankt Moritz dwa lata później rozpoczęła od zajęcia trzeciego miejsca w supergigancie. Szybsze były tylko Nicole Schmidhofer z Austrii i Tina Weirather. Następnie wystąpiła w superkombinacji, w której po zjeździe zajmowała trzecią pozycję. W trakcie rozgrzewki przed slalomem do superkombinacji Szwajcarka doznała kontuzji, zrywając więzadło krzyżowe przednie w lewym kolanie[3]. Kontuzja ta nie tylko wykluczyła ją z dalszego udziału w mistrzostwach, ale przekreśliła szanse na zdobycie Kryształowej Kuli w sezonie 2016/2017 (Gut w momencie kontuzji zajmowała drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, 180 punktów za Mikaelą Shiffrin z USA).

Do rywalizacji powróciła w pierwszych zawodach sezonu 2017/2018, w Sölden, gdzie nie ukończyła giganta. Jednak już w piątych zawodach cyklu, 3 grudnia 2017 roku w Lake Louise stanęła na podium, kończąc supergiganta na drugiej pozycji. W kolejnych startach wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, w tym dwukrotnie stając na podium: 13 stycznia 2018 roku w Bad Kleinkirchheim ponownie była druga w supergigancie, a osiem dni później w Cortina d’Ampezzo w tej samej konkurencji była najlepsza. Ostatecznie sezon zakończyła na dwunastej pozycji w klasyfikacji generalnej i drugiej w klasyfikacji supergiganta. Podczas igrzysk olimpijskich w Pjongczangu zajęła czwarte miejsce w supergigancie, przegrywając walkę o podium z Tiną Weirather o 0,01 sekundy.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF2 10 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Superkombinacja 2:34,62 Niemcy Maria Höfl-Riesch
3.Bronze medal.svg 12 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Zjazd 1:41,57 +0,10 Słowenia Tina Maze
Szwajcaria Dominique Gisin
4. 15 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Supergigant 1:25,52 +0,73 Austria Anna Fenninger
9. 18 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Gigant 2:36,87 +1,77 Słowenia Tina Maze
DNF1 15 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Gigant 2:20,02 - Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin
4. 17 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Supergigant 1:21,11 +0,12 Czechy Ester Ledecká
DNF 21 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Zjazd 1:39,22 - Włochy Sofia Goggia

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
7. 3 lutego 2009 Francja Val d’Isère Supergigant 1:20,73 +1,61 Stany Zjednoczone Lindsey Vonn
2.FIS silver medal.png 6 lutego 2009 Francja Val d’Isère Superkombinacja 2:20,13 +0,56 Austria Kathrin Zettel
2.FIS silver medal.png 9 lutego 2009 Francja Val d’Isère Zjazd 1:30,31 +0,52 Stany Zjednoczone Lindsey Vonn
DNF1 12 lutego 2009 Francja Val d’Isère Gigant 2:03,49 Niemcy Kathrin Hölzl
4. 8 lutego 2011 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Supergigant 1:23,82 +0,44 Austria Elisabeth Görgl
DNF2 11 lutego 2011 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Superkombinacja 2:43,23 Austria Anna Fenninger
4. 13 lutego 2011 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Zjazd 1:47,24 +0,94 Austria Elisabeth Görgl
20. 17 lutego 2011 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Gigant 2:20,54 +2,29 Słowenia Tina Maze
2.FIS silver medal.png 5 lutego 2013 Austria Schladming Supergigant 1:35,39 +0,38 Słowenia Tina Maze
DNF 2 8 lutego 2013 Austria Schladming Superkombinacja 2:39,92 Niemcy Maria Höfl-Riesch
16. 10 lutego 2013 Austria Schladming Zjazd 1:50,00 +1,96 Francja Marion Rolland
7. 14 lutego 2013 Austria Schladming Gigant 2:08,06 +2,38 Francja Tessa Worley
7. 3 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail / Beaver Creek Supergigant 1:10,29 +1,28 Austria Anna Fenninger
3.FIS bronze medal.png 6 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail / Beaver Creek Zjazd 1:45,89 +0,34 Słowenia Tina Maze
3.FIS bronze medal.png 3 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:32,34 +0,36 Austria Nicole Schmidhofer
DNS2 10 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Superkombinacja 1:58,88 - Szwajcaria Wendy Holdener

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
2.FIS silver medal.png 7 marca 2007 Austria Altenmarkt Zjazd 1:39,69 +0,07 Liechtenstein Tina Weirather
44. 8 marca 2007 Austria Altenmarkt Gigant 2:14,90 +9,49 Austria Nicole Schmidhofer
DNF1 9 marca 2007 Austria Altenmarkt Supergigant 1:19,34 Austria Nicole Schmidhofer
4. 23 lutego 2008 Hiszpania Formigal Supergigant 1:40,19 +1,58 Niemcy Viktoria Rebensburg
2.FIS silver medal.png 26 lutego 2008 Hiszpania Formigal Zjazd 1:50,13 +0,60 Słowenia Ilka Štuhec
DNF1 28 lutego 2008 Hiszpania Formigal Slalom 1:33,85 Austria Bernadette Schild
8. 29 lutego 2008 Hiszpania Formigal Gigant 1:42,50 +0,86 Austria Anna Fenninger
DSQ1 4 marca 2009 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Supergigant 1:19,80 Niemcy Viktoria Rebensburg

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce   Razem  
2007/2008
2008/2009 1 2 3
2009/2010
2010/2011 1 1 2 4
2011/2012
2012/2013 3 1 4
2013/2014 7 1 1 9
2014/2015 1 1 2
2015/2016 6 4 2 12
2016/2017 5 2 2 9
2017/2018 1 2 - 3
2018/2019 - 1 1 2
Suma 24 11 12 47

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcaria Sankt Moritz – 20 grudnia 2008 (supergigant)
  2. Austria Zauchensee – 9 stycznia 2011 (supergigant)
  3. Francja Val d’Isère – 14 grudnia 2012 (zjazd)
  4. Austria Sölden – 26 października 2013 (gigant)
  5. Stany Zjednoczone Beaver Creek – 29 listopada 2013 (zjazd)
  6. Stany Zjednoczone Beaver Creek – 30 listopada 2013 (supergigant)
  7. Kanada Lake Louise – 8 grudnia 2013 (supergigant)
  8. Włochy Cortina d’Ampezzo – 26 stycznia 2014 (supergigant)
  9. Szwajcaria Lenzerheide – 12 marca 2014 (zjazd)
  10. Szwajcaria Lenzerheide – 13 marca 2014 (supergigant)
  11. Kanada Lake Louise – 7 grudnia 2014 (supergigant)
  12. Szwajcaria Sankt Moritz – 24 stycznia 2015 (zjazd)
  13. Stany Zjednoczone Aspen – 27 listopada 2015 (gigant)
  14. Francja Val d’Isère – 18 grudnia 2015 (superkombinacja)
  15. Francja Val d’Isère – 19 grudnia 2015 (zjazd)
  16. Austria Lienz – 28 grudnia 2015 (gigant)
  17. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 7 lutego 2016 (supergigant)
  18. Włochy La Thuile – 19 lutego 2016 (zjazd)
  19. Austria Sölden – 22 października 2016 (gigant)
  20. Kanada Lake Louise – 4 grudnia 2016 (supergigant)
  21. Francja Val d’Isère – 18 grudnia 2016 (supergigant)
  22. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 22 stycznia 2017 (supergigant)
  23. Włochy Cortina d’Ampezzo – 28 stycznia 2017 (zjazd)
  24. Włochy Cortina d’Ampezzo – 21 stycznia 2018 (supergigant)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach[edytuj | edytuj kod]

Lara Gut podczas pierwszego wjazdu (gigant) w Courchevel 20 grudnia 2015 roku, gdzie zajęła 2. miejsce
  1. Szwajcaria Sankt Moritz – 2 lutego 2008 (zjazd) – 3. miejsce
  2. Austria Semmering – 28 grudnia 2008 (gigant) – 3. miejsce
  3. Francja Val d’Isère – 18 grudnia 2010 (zjazd) – 3. miejsce
  4. Włochy Cortina d’Ampezzo – 23 stycznia 2011 (supergigant) – 3. miejsce
  5. Szwajcaria Lenzerheide – 16 marca 2011 (zjazd) – 2. miejsce
  6. Szwajcaria Lenzerheide – 17 marca 2013 (gigant) – 3. miejsce
  7. Francja Val d’Isère – 22 grudnia 2013 (gigant) – 2. miejsce
  8. Szwecja Are – 6 marca 2014 (gigant) – 3. miejsce[4]
  9. Francja Courchevel – 20 grudnia 2015 (gigant) – 2. miejsce[5]
  10. Austria Zauchensee – 10 stycznia 2016 (supergigant) – 2. miejsce
  11. Włochy Cortina d’Ampezzo – 23 stycznia 2016 (zjazd) – 3. miejsce
  12. Włochy La Thuile – 21 lutego 2016 (supergigant) – 2. miejsce
  13. Szwajcaria Lenzerheide – 13 marca 2016 (superkombinacja) – 3. miejsce
  14. Szwajcaria Sankt Moritz – 17 marca 2016 (supergigant) – 2. miejsce
  15. Szwajcaria Sankt Moritz – 20 marca 2016 (gigant) – 3. miejsce
  16. Kanada Lake Louise – 3 grudnia 2016 (zjazd) – 2. miejsce
  17. Włochy Sestriere – 10 grudnia 2016 (gigant) – 3. miejsce
  18. Słowenia Maribor – 7 stycznia 2017 (gigant) – 3. miejsce
  19. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 21 stycznia 2017 (zjazd) – 2. miejsce
  20. Kanada Lake Louise – 3 grudnia 2017 (supergigant) – 2. miejsce
  21. Austria Bad Kleinkirchheim – 13 stycznia 2018 (supergigant) – 2. miejsce
  22. Szwajcaria Sankt Moritz – 8 grudnia 2018 (supergigant) – 2. miejsce
  23. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 26 stycznia 2019 (supergigant) - 3. miejsce

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]