Latarnia morska Ailsa Craig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Latarnia morska Ailsa Craig
Latarnia morska Ailsa Craig
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Szkocja
Miejscowość Ailsa Craig
Wysokość wieży 11 m
Wysokość światła 18 m n.p.m.
Zasięg światła 17 Mm
Charakterystyka światła błyskowe białe, okres 4 s.[1]
Data budowy 1883 – 1886
Data uruchomienia 1886
Administrator Northern Lighthouse Board’s offices, Edynburg
Położenie na mapie Szkocji
Mapa lokalizacyjna Szkocji
Latarnia morska Ailsa Craig
Latarnia morska Ailsa Craig
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Latarnia morska Ailsa Craig
Latarnia morska Ailsa Craig
Ziemia55°15′07,0″N 5°06′30,9″W/55,251944 -5,108583

Latarnia morska Ailsa Craiglatarnia morska położona na wulkanicznej wyspie Ailsa Craig w zatoce Firth of Clyde na Morzu Irlandzkim. Latarnia wraz z sąsiadującymi budynkami została wpisana w 1977 roku na listę zabytków kategorii C Historic Scotland pod numerem 1151, a w 1998 roku została zakwalifikowana do klasy B[2]. Obiekt znajduje się także na liście Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland pod numerem NX09NW 5[3].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Potrzeba budowy latarni morskiej oraz nadawania sygnału mgłowego na wyspie Ailsa Craig została zgłoszona do Commissioners of Northern Lighthouses przez Lloyds and the Scottish Shipmasters Association w roku 1881[1]. Northern Lighthouse Board wraz z Trinity House zaakceptowały te żądania i budowa latarni rozpoczęła się w 1882 roku. Latarnia została ukończona w 1886 roku pod nadzorem braci Davida i Thomasa Stevensonów (stryja i ojca Roberta Louisa Stevensona). Latarnia została uruchomiona 15 czerwca 1886 roku. Światło otrzymywano z lampy olejowej, którą w 1911 roku zastąpiono żarówką. Dwie syreny do nadawania sygnałów mgłowych: południowa oraz północna, do 1911 roku były napędzane silnikami gazowymi[1], zasilanymi z centralnej gazowni[3]. W czasie modernizacji latarni w 1911 roku ich silniki wymieniono na silniki wysokoprężne. Syreny pracowały do 1966, kiedy to sygnalizację zmieniono na tyfony. Sygnał dźwiękowy wyłączono w 1987 roku[1].

Do 1935 roku, kiedy to w latarni zainstalowano radiotelefon, wiadomości pomiędzy latarnikami a stałym lądem przenosiły gołębie pocztowe.

Latarnia została w pełni zautomatyzowana w 1990 roku, przystosowana do pracy bezobsługowej, zasilania z siłowni fotowoltanicznej i od tego czasu jest sterowana z Northern Lighthouse Board’s offices w Edynburgu[1]. W 2011 roku wyspa Ailsa Craig została wystawiona na sprzedaż[5], którą sfinalizowano w 2013 roku[6].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. ang. National Geospatial-Intelligence Agency - Narodowa Agencja Wywiadu Satelitarnego Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Ailsa Craig (ang.). Northern Lighthouse Board, Lighthouse Library. [dostęp 2014-03-15].
  2. LIGHTHOUSE AILSA CRAIG (Ref:1151) (ang.). Historic Scotland Data Services. [dostęp 2014-03-16].
  3. a b Ailsa Craig, Foreland Point, Lighthouse, Keepers' Cottages And Foghorn (ang.). Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland. [dostęp 2014-03-16].
  4. Pub. 114 List of lights radio aids and fog signals British Isles, English Channel and North Sea. Springfield, VA: NATIONAL GEOSPATIAL-INTELLIGENCE AGENCY, 2013, s. 75. [dostęp 2014-03-31]. (ang.)
  5. Ailsa Craig Island (ang.). Lighthouses For Sale Or Rent. [dostęp 2014-03-15].
  6. Ailsa Craig, granite jewel of the Firth of Clyde, finally finds a buyer (ang.). the Guardian, 2013-12-07. [dostęp 2014-03-15].