Laurette Onkelinx

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Laurette Onkelinx
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 października 1958
Seraing
Minister-prezydent wspólnoty francuskiej Belgii
Okres od 1993
do 1999
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Bernard Anselme
Następca Hervé Hasquin

Laurette A.J. Onkelinx (ur. 2 października 1958 w Seraing) – belgijska i walońska polityk, prawnik oraz samorządowiec, w latach 1993–1999 minister-prezydent wspólnoty francuskiej, wieloletnia wicepremier i minister na szczeblu krajowym.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie w Liège, następnie przez dziesięć lat praktykowała w zawodzie prawnika.

W 1988 uzyskała po raz pierwszy mandat deputowanej do Izby Reprezentantów z ramienia walońskiej Partii Socjalistycznej (w latach 1974–1987 z listy tego ugrupowania posłował jej ojciec, Gaston Onkelinx).

W 1992 premier Jean-Luc Dehaene powołał ją w skład koalicyjnego rządu federalnego na urząd ministra integracji społecznej, zdrowia publicznego i środowiska. Sprawowała go do początku 1994. W 1993 została ministrem-prezydentem wspólnoty francuskiej Belgii, funkcję tę pełniła przez sześć lat, będąc we wspólnotowej administracji także ministrem ds. służb publicznych, opieki zdrowotnej dzieci, promocji zdrowia (do 1995) i następnie ministrem edukacji, mediów, młodzieży, opieki zdrowotnej dzieci i promocji zdrowia.

Od 1999 do 2014 nieprzerwanie ponownie wchodziła w skład rządów na szczeblu krajowym. W gabinetach Guya Verhofstadta była wicepremierem i ministrem pracy (1999–2003, w 2003 także ministrem transportu), wicepremierem i ministrem sprawiedliwości (2003–2007). W lipcu 2006 publiczną i medialną krytykę wzbudziła jej polityka udzielania przepustek skazanym, w szczególności po niepowróceniu do jednostki penitencjarnej wielokrotnego kryminalisty Murata Kaplana[1]. W sierpniu tego samego roku przypisywano jej polityczną odpowiedzialność za ucieczkę blisko trzydziestu osadzonych z więzienia w Dendermonde[2], a we wrześniu za doniesienia odnośnie powrotu na teren Belgii deportowanego kilka miesięcy wcześniej przestępcy Victora Hoxhy[3]. Mimo żądań jej zdymisjonowania ze strony partii opozycyjnych pozostała na swoim stanowisku w gabinecie Guya Verhofstadta do końca kadencji.

W rządzie przejściowym tego samego premiera (od grudnia 2007) pełniła obowiązki ministra spraw społecznych i zdrowia publicznego. W marcu 2008 objęła tożsamy urząd w gabinecie Yves'a Leterme, powracając także do wykonywania obowiązków wicepremiera. Utrzymała te funkcje również w kolejnych dwóch rządach tworzonych od tego czasu. W 2010 i w 2014 odnawiała mandat poselski.

W grudniu 2011 została wicepremierem oraz ministrem spraw społecznych i zdrowia publicznego w rządzie, na czele którego stanął Elio Di Rupo[4]. Zakończyła urzędowanie w październiku 2014.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Minister under fire over gangster's escape (ang.). expatica.com, 18 lipca 2009.
  2. Pressure mounts on minister over prison break (ang.). expatica.com, 22 sierpnia 2009.
  3. Gangster keen for 'expat life' in Belgium (ang.). expatica.com, 18 września 2009.
  4. La composition officielle du gouvernement Di Rupo Ier (fr.). lalibre.be, 5 grudnia 2011.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]