Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904 – skok wzwyż z miejsca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olympic rings without rims.svg
Letnie Igrzyska Olimpijskie 1904

Lekkoatletyka
Skok wzwyż z miejsca mężczyzn
Złoty medal Stany Zjednoczone Ray Ewry
Srebrny medal Stany Zjednoczone Joseph Stadler
Brązowy medal Stany Zjednoczone Lawson Robertson
Lekkoatletyka na
Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904
Athletics pictogram.svg
Konkurencje biegowe
60 m   mężczyźni
100 m mężczyźni
200 m mężczyźni
400 m mężczyźni
800 m mężczyźni
1500 m mężczyźni
maraton mężczyźni
110 m przez płotki mężczyźni
200 m przez płotki mężczyźni
400 m przez płotki mężczyźni
2590 m z przeszkodami mężczyźni
4 mile drużynowo mężczyźni
Konkurencje techniczne
skok wzwyż mężczyźni
skok o tyczce mężczyźni
skok w dal mężczyźni
trójskok mężczyźni
skok wzwyż z miejsca mężczyźni
skok w dal z miejsca mężczyźni
trójskok z miejsca mężczyźni
pchnięcie kulą mężczyźni
rzut dyskiem mężczyźni
rzut młotem mężczyźni
rzut ciężarem mężczyźni
Wieloboje
trójbój mężczyźni
all-around mężczyźni

Skok wzwyż z miejsca podczas igrzysk olimpijskich 1904 w Saint Louis rozegrano 31 sierpnia na stadionie Francis Field należącym do Washington University. Startowało 5 lekkoatletów z 2 państw. Rozegrano tylko finał.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Rekord świata
Rekord olimpijski 1,655 Stany Zjednoczone Ray Ewry Paryż (Francja) 16 lipca 1900

Finał[edytuj | edytuj kod]

Ray Ewry podczas skoku
Miejsce Zawodnik Reprezentacja Wynik
1 Stany Zjednoczone Ray Ewry USA 1,60
2 Stany Zjednoczone Joseph Stadler USA 1,44
3 Stany Zjednoczone Lawson Robertson USA 1,44
4 Stany Zjednoczone John Biller USA 1,42
5 Królestwo Węgier Lajos Gönczy Węgry 1,35


Ray Ewry, podobnie jak na poprzednich igrzyskach, zdominował konkurs skoku wzwyż z miejsca – wygrał zdecydowanie. Joseph Stadler był jednym z pierwszych, a być może nawet pierwszym Afroamerykaninem, który zajął na igrzyskach miejsce w pierwszej trójce (medali wówczas jeszcze nie przyznawano). Pokonał Lawsona Robertsona po dogrywce.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]