Lemuria szarogłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lemuria szarogłowa
Eulemur cinereiceps[1]
Grandidier & Milne-Edwards, 1890
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd lemurowate
Rodzina lemurowate
Rodzaj lemuria
Gatunek lemuria szarogłowa
Synonimy
  • Lemur albocollaris Rumpler, 1975[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zasięg występowania gatunku

Lemuria szarogłowa[4] (Eulemur cinereiceps) – gatunek średniej wielkości ssaka naczelnego z rodziny lemurowatych (Lemuridae). Przed rewizją taksonomiczną z 2008 znany był jako Eulemur albocollaris[2]. Zamieszkuje południowy wschód Madagaskaru[3]. W 2005 dzięki obrazom satelitarnym ustalono, że pozostaje mu 700 km² siedliska w jego zasięgu występowania[5]. Znaczne zagrożenie stanowi dla niego utrata siedliska naturalnego. Gatunek zaliczono nawet do 25 najbardziej zagrożonych naczelnych świata w latach 2006–2008[6]. International Union for Conservation of Nature (IUCN) przyznało mu status gatunku zagrożonego wyginięciem, uzasadniając to bardzo ograniczonym zasięgiem występowania[3], dalej należy do 25 najbardziej zagrożonych naczelnych świata[7].

Zwierzę występuje jedynie na południowym wschodzie Madagaskaru, od rzeki Manampatrana na południe do rzeki Mananara[5][8].

Zmiany w taksonomi[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie pojawiły się dane genetyczne i morfologiczne, które zasugerowały zmianę nazwy. Wcześniej zwano go E. albocollaris, która to nawa okazała się młodszym synonimem E. cinereiceps[3]. W efekcie przywrócono nazwę naukową Eulemur cinereiceps, która zastąpiła E. albocollaris. W języku angielskim analogiczna zmiana objęła także nazwy zwyczajowe[2][9].

Dawniej gatunek ten uznawano za podgatunek Eulemur fulvus, zanim podniesiono go do rangi osobnego gatunku w 2001. Jednak badania genetyczne i terenowe cały czas wspierają starszy pogląd statusu podgatunku[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eulemur cinereiceps, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Russell Mittermeier i inni, Lemur Diversity in Madagascar, „International Journal of Primatology”, 29 (6), 2008, s. 1607–1656, DOI10.1007/s10764-008-9317-y (ang.).
  3. a b c d N. Andriaholinirina i inni, 2008, Eulemur cinereiceps, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-06-06] (ang.).
  4. W. Cichocki i inni, Polskie nazewnictwo ssaków świata, Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 30, ISBN 978-83-88147-15-9 (pol.).
  5. a b c J. Ganzhorn i inni, Lemurs of Madagascar, wyd. 2, Conservation International, 2006, s. 251, 280, ISBN 1-881173-88-7.i inni
  6. Russell Mittermeier i inni, Primates in Peril: The World’s 25 Most Endangered Primates, 2006–2008, „Primate Conservation”, 22, 2007 (ang.).
  7. Russell A. Mittermeier i inni, Primates in Peril: The World's 25 Most Endangered Primates 2008–2010, Arlington, VA.: IUCN/SSC Primate Specialist Group (PSG), International Primatological Society (IPS), and Conservation International (CI), 2009, s. 1–92, ISBN 978-1-934151-34-1.
  8. Garbutt, Mammals of Madagascar, A Complete Guide, A&C Black Publishers, 2007, s. 163–4, ISBN 978-0-300-12550-4.
  9. S.E. Johnson i inni, Does Eulemur cinereiceps Exist? Preliminary Evidence From Genetics and Ground Surveys in Southeastern Madagascar, „American Journal of Primatology”, 70 (4), 2008, s. 372–385, DOI10.1002/ajp.20501, PMID18027864.