Leo von Caprivi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leo von Caprivi
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Georg Leo hrabia von Caprivi de Caprara de Montecuculi
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1831
Charlottenburg
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1899
Skórzyn
Kanclerz Rzeszy i premier Prus
Okres od 20 marca 1890
do 26 października 1894
Poprzednik Otto von Bismarck
Następca Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst
podpis

Georg Leo hrabia von Caprivi de Caprara de Montecuculi (ur. 24 lutego 1831 w Charlottenburgu, zm. 6 lutego 1899 w Skórzynieniem. Skyren), kanclerz Rzeszy od 20 marca 1890 do 26 października 1894[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Georg Leo von Caprivi urodził się w Charlottenburgu (wtedy Pruskim mieście leżącym w Brandenburgii, a dzisiaj jest jedną z dzielnic Berlina) był synem prawnika Juliusa Leopolda von Caprivi (1797-1865), sędziego Pruskiego Sądu Najwyższego i członka pruskiej Izby Panów. Rodzina od strony ojca wywodziła się z Włoch, a konkretnie z Modeny. Jego matką była Emilie Köpke, córka Gustava Köpke, dyrektora berlińskiej szkoły, do której uczęszczał Otto von Bismarck.

Kariera militarna[edytuj | edytuj kod]

Do wojska wstąpił w 1849, przeszedł przez wszystkie stopnie kariery wojskowej. Uczestniczył w wojnie austriacko-pruskiej 1866 w stopniu majora sztabu generalnego przy głównym komendancie I korpusu. Podczas wojny francusko-pruskiej 18701871 był podpułkownikiem i szefem sztabu V korpusu. W 1877 został mianowany generałem, a w 1882 komendantem 30. dywizji w Metzu[1].

W 1883 powołany został na szefa admiralicji, czyli ministra marynarki niemieckiej.

Kanclerz Rzeszy Niemieckiej[edytuj | edytuj kod]

Po dymisji Bismarcka, która nastąpiła 18 marca 1890, Caprivi został kanclerzem. Na stanowisko desygnowano go 20 marca 1890. Z początku piastował też stanowisko prezesa Rady Ministrów Prus, godność tę złożył dopiero 24 marca 1892[1].

Administracja Capriviego odznaczyła się tym, co historycy określają mianem: „Nowego Kursu” zarówno w polityce zagranicznej, jak i wewnętrznej.

Odnowienie trójprzymierza, reforma wojskowa i traktaty handlowe z Austro-Węgrami, Włochami, Belgią, Szwajcarią, Rumunią i Rosją, za które w dniu 18 grudnia 1891 wyniesiony został do godności hrabiowskiej, są wybitniejszymi punktami jego działalności politycznej. Za jego rządów, stosowanie prawa przeciwko socjalistom zostało złagodzone; prawo z dnia 4 maja 1874 o karach za odprawianie nabożeństw, uchylone zostało już w 1890; w Poznańskim oraz w Alzacji i Lotaryngii, zaniechany został system bezwzględnego niemczenia; zniesiono dokuczliwe przepisy paszportowe itd.[1] Zabroniono zatrudniania dzieci poniżej 13 lat, a nastolatkom w wieku od 13 do 18 lat ograniczono czas pracy do maksymalnie 10 godzin dziennie. W 1891 zabroniono pracy w niedziele i wprowadzono gwarantowane wynagrodzenie minimalne. Za jego kadencji doszło do poprawy stosunków z Wielką Brytanią, czego przykładem może być podpisana w 1890 angielsko-niemiecka umowa, w której Brytyjczycy przekazali Niemcom wyspę Helgoland w zamian za kontrolę nad Zanzibarem. Traktat nadał także Niemcom pas Caprivi, który został dołączony do Niemieckiej Afryki Południowo-Zachodniej, tym samym łącząc to terytorium z rzeką Zambezi, którą Caprivi chciał wykorzystać do handlu i komunikacji ze wschodnią Afryką (rzeka okazała się nieodpowiednia do żeglugi). Caprivi uważał, że Niemcy nie powinny konkurować z innymi mocarstwami o kolonie zamorskie, ale raczej skoncentrować się na budowaniu swojej pozycji w Europie.

Powodem ustąpienia Leo von Caprivi 26 października 1894 był zbyt łagodny projekt ustawy przeciwko wywrotowcom, w rzeczywistości upadek jego był skutkiem długiej i wytrwałej kampanii, jaką prowadzili przeciw niemu junkrowie i stronnictwo agrarne pod protektoratem księcia Bismarcka[1].

Po rezygnacji wycofał się z życia publicznego. Zmarł w 1899 w niemieckim Skyren (dzisiejszy Skórzyn).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Od jego nazwiska pochodzi nazwa Pasa Caprivi w Namibii, który kolonia ta (wtedy Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia) otrzymała od Wielkiej Brytanii na podstawie umowy z roku 1890[1].

Nigdy się nie ożenił.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów, XIX i pocz. XX wieku (może wymagać uaktualnienia).