Leon Boruński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Boruński
Data i miejsce urodzenia 22 października 1909
Petersburg
Data i miejsce śmierci lipiec 1942
Otwock
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna

Leon Boruński (ur. 22 października 1909 w Petersburgu, zm. w lipcu 1942 w Otwocku[1]) – polski pianista i kompozytor żydowskiego pochodzenia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Rosji w rodzinie polskich Żydów. W 1918 przeniósł się wraz z rodziną do Łodzi. W tym samym roku rozpoczął naukę muzyki u Feliksa Rafała Halperna. W latach 1928–1932 studiował w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1932 wziął udział w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie dotarł do finału i otrzymał VII nagrodę. W 1933 wziął udział w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Wiedniu, gdzie otrzymał dyplom półfinalisty.

Był także kompozytorem. Komponował koncerty fortepianowe, symfonie dziecięce, pieśni na głos z fortepianem oraz miniatury fortepianowe. Dla warszawskich teatrów rewiowych pisał muzykę ilustracyjną, rozrywkową i jazzową. Podczas II wojny światowej cała twórczość Boruńskiego przepadła, a on sam został zamordowany przez Niemców w Otwocku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Żydowski Instytut Historyczny w Polsce: Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego, Tomy 107-109. Żydowski Instytut Historyczny w Polsce, 1978, s. 132.
  2. Rafał Żèbrowski, Zofia Borzymińska: Po-lin: kultura Żydów polskich w XX wieku : zarys. Wydawn. Amarant, 1993, s. 224.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 72–73, ​ISBN 83-910515-1-X​.