Leon Bukojemski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Bukojemski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1895
Mrukowa koło Jasła
Data i miejsce śmierci 6 maja 1978
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 22 Pułk Artylerii Polowej
2 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów
1 Berliński Pułk Artylerii Lekkiej
1 Brygada Artylerii Armat
Stanowiska dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
dowódca pułku
dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Leon Bukojemski (ur. 27 sierpnia 1895 r. w Mrukowej koło Jasła[1], zm. 6 maja 1978 r. w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leon Bojemski urodził się 27 sierpnia 1895 r. w podjasielskiej wsi Mrukowa. W 1913 r. po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Lądowym Politechniki Lwowskiej[1]. 1 sierpnia 1914 r. wstąpił do I Brygady Legionów Polskich[1]. W 1 pułku artylerii był starszym ogniomistrzem[1]. Od 17 października 1917 r. służył w 24 pułku artylerii lekkiej armii austriackiej w stopniu podporucznika, a od 11 października 1918 r. był dowódcą baterii w 27 pułku piechoty[1]. Od 10 lutego do 1 maja 1919 r. przebywał we Francji w armii gen. Józefa Hallera[1].

W latach 1923-1925 pełnił służbę w 22 pułku artylerii polowej w Rzeszowie[2][3]. W grudniu 1925 r. został przeniesiony do 2 dywizjonu artylerii konnej w Dubnie[4]. 18 lutego 1928 r. awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. W tym samym roku był dowódcą III dywizjonu 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach[6][7]. 11 kwietnia 1933 roku został przeniesiony do 12 pułku artylerii lekkiej w Złoczowie na stanowisko kwatermistrza[8]. W 1936 r. awansował na podpułkownika w korpusie oficerów artylerii.

W czasie wojny obronnej Polski służył jako oficer sztabowy Armii „Łódź” i dowódca artylerii grupy operacyjnej gen. Kazimierza Sawickiego. W październiku aresztowany przez NKWD. Był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu[9][10]. Następnie skierowany do tzw. willi rozkoszy, gdzie NKWD prowadziła z wybranymi oficerami rozmowy na temat utworzenia polskiej dywizji na terenie ZSRR z pominięciem Rządu RP w Londynie. Po ataku niemieckim na ZSRR i zawarciu układu Sikorski-Majski skierowany 1 września 1941 roku[11] do Armii Polskiej gen. Władysława Andersa[12] jako dowódca artylerii 10 Dywizji Piechoty.

17 marca 1942 r. wezwano go do stawienia się przed sądem wojskowym w Jangi-Jul. Podstawą oskarżenia było oświadczenie jednego z oficerów, że podczas pobytu w obozie utrzymywał kontakty z władzami sowieckimi. Tam został aresztowany i po rozprawie, mimo braku dowodów winy, skazany na 15 lat więzienia i degradację za działanie na szkodę sojuszników Polski (a właściwie za przeciwstawianie się wyprowadzeniu armii do Iranu, oportunizm i łamanie dyscypliny wojskowej). Po rozprawie rewizyjnej zmniejszono mu karę do 14 miesięcy więzienia i 17 września 1942 r. osadzono w więzieniu w Taszkencie. W areszcie i w więzieniu ciężko chorował na malarię. 20 kwietnia 1943 r. w wyniku zerwania stosunków polsko-sowieckich zwolniony z więzienia i 28 kwietnia przybył do Moskwy.

Od maja 1943 r. służył w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Organizator i dowódca 1 berlińskiego pułku artylerii lekkiej, a następnie 1 Brygady Artylerii Armat im. Józefa Bema[13]. Od 30 kwietnia 1944 r. zastępca dowódcy artylerii 1 Armii WP[11]. W lutym 1945 r. został pierwszym dowódcą Lubelskiego Okręgu Wojskowego.

W czerwcu 1945 r. został przeniesiony do rezerwy. Pracował na różnych stanowiskach w administracji państwowej. Aktywny działacz Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, współuczestnik „Kłamstwa katyńskiego[14].

Zmarł 6 maja 1978 r. Pogrzeb gen. bryg. Leona Nałęcz-Bukojemskiego odbył się 12 maja na Cmentarzu Komunalnym (d. Wojskowym) na Powązkach w Warszawie. Ministerstwo Obrony Narodowej reprezentował wiceminister obrony narodowej, Główny Inspektor Obrony Terytorialnej gen. broni Tadeusz Tuczapski. Zmarłego pożegnał wiceminister do spraw kombatantów, sekretarz generalny ZG ZBoWiD Stanisław Kujda.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Leonard Skibiński: Brygada Artylerii Armat 1943-1945. s. 10.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 757, 820.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 678, 743.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 133 z 18 grudnia 1925 roku, s. 725.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 48.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 376, 457.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182, 670.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 84.
  9. Jerzy Turski: Lista jeńców z obozu w Griazowcu. W: Zdzisław Peszkowski: Wspomnienia jeńca z Kozielska. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1989, s. 67. ISBN 83-85015-66-3.
  10. Lista jeńców Kampanii Wrześniowej 1939, umieszczonych w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 10. [dostęp 2015-11-20].
  11. a b Leonard Skibiński: Brygada Artylerii Armat 1943-1945. s. 11.
  12. Władysław Anders, Bez Ostatniego rozdziału (1959), s. 58.
  13. Encyklopedia II wojny światowej, s. 90.
  14. Pamiętam Katyń 1940.
  15. Dekret Wodza Naczelnego L. 3423 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1722)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Encyklopedia II wojny światowej. płk Witold Biegański (red.). Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010.
  • Leonard Skibiński: 1 Brygada Artylerii Armat 1943-1945: Dzieje 1 Warszawskiej Brygady Artylerii Armat im. gen. Józefa Bema. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1984, s. 10-11. ISBN 83-11-07085-7.