Leon Czenze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Adam Czenze
major administracji major administracji
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1896
Libawa (Łotwa)
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 10 Pułk Artylerii Polowej
28 Pułk Artylerii Lekkiej
Zapas Młodych Koni
Stanowiska dowódca baterii
zastępca zarządcy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Leon Adam Czenze (ur. 3 stycznia 1896 w Libawie) – major administracji (artylerii) Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Juliusza i Walerii. Ukończył gimnazjum w Piotrogrodzie.

W 1915 wstąpił do Oficerskiej Szkoły Artylerii, którą ukończył w stopniu podporucznika artylerii konnej. Walczył na froncie. W 1917 r. rozpoczął służbę w 5 pułku ułanów II Korpusu Polskiego. Po bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej.

11 listopada 1918 r. wstąpił do WP i otrzymał przydział do 1 dywizjonu artylerii konnej. Walczył z 1 dak w całej wojnie polsko-bolszewickiej.

Po zakończeniu wojny 1920 roku, do 1924 r. pełnił służbę w 1 i 7 dak jako dowódca baterii. w 1922 awansował do stopnia kapitana. W latach 1924–1928 pełnił obowiązki instruktora i dowódcy baterii w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii. Następnie służył w 10 pułku artylerii polowej w Łodzi[1]. W latach 1929-1930 był dowódcą 8. baterii tego pułku[2]. W marcu 1931 roku został przeniesiony do 28 pułku artylerii polowej w Zajezierzu k. Dęblina[3]. Od 1934 aż do wybuchu wojny był zastępcą zarządcy Zapasu Młodych Koni[4]. W międzyczasie został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna[5], a w 1939 roku mianowany w tym korpusie osobowym na stopień majora z 7. lokatą.

Aresztowany we wrześniu 1939 roku przez NKWD, zamordowany w 1940 r. na Ukrainie[6].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384, 460.
  2. Kuprianis 2010 ↓, s. 572.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 106.
  4. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 862.
  5. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 39.
  6. Straceni na Ukrainie 1994 ↓, s. 15.
  7. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384.
  8. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]