Leon Fleisher

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Fleisher
Ilustracja
Leon Fleisher (1963)
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1928
San Francisco
Data i miejsce śmierci 2 sierpnia 2020
Baltimore
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód pianista
Odznaczenia
Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Strona internetowa

Leon Fleisher (ur. 23 lipca 1928 w San Francisco, zm. 2 sierpnia 2020 w Baltimore) – amerykański pianista, dyrygent i pedagog muzyczny pochodzenia żydowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie imigrantów żydowskich. Ojciec, Isidor Fleisher, pochodził z Odessy, a matka, Berthy, z Polski[1]. Zaczął grać na fortepianie w wieku 4 lat[2]. Był cudownym dzieckiem. Uczył się m.in. u Artura Schnabla. W 1944, w wieku 16 lat, wykonał w Carnegie Hall Koncert fortepianowy d-moll Brahmsa z Filharmonią Nowojorską, pod dyrekcją Pierre’a Monteuxa[3]. Pomimo sukcesów w Ameryce, przeniósł się w 1950 do Europy, gdzie mieszkał do 1958 we Francji, Holandii i we Włoszech. W 1952 zdobył złoty medal na Międzynarodowym Konkursie im. Królowej Elżbiety Belgijskiej w Brukseli[4], co rozpoczęło jego długoletnią karierę.

Cierpiał przez wiele lat na dystonię mięśni (dystonię ogniskową). W końcu grał jedynie repertuar na lewą rękę, m.in. Koncert D-dur Ravela. Zaczął też uczyć i dyrygować. Dzięki masażom i zastrzykom z botoksu mógł stopniowo wznowić działalność pianistyczną w 1995[1].

Pianista zarejestrował koncerty fortepianowe Brahmsa i Beethovena z Georgem Szellem i Cleveland Orchestra, które są uważane za jedne z najlepszych wykonań[3]. Nagrał też m.in. Koncert fortepianowy a-moll Schumanna, Koncert fortepianowy a-moll Griega, Koncert fortepianowy D-dur na lewą ręke Ravela, a także muzykę solową i kameralną[5].

Uczył w Peabody Conservatory of Music, w Curtis Institute of Music i w Royal Conservatory of Music w Toronto[2]. Prowadził również kursy mistrzowskie[3].

W 2006 rząd francuski mianował Fleishera komandorem Orderu Sztuki i Literatury, a rok później otrzymał Kennedy Center Honor[1]. O jego zmaganiach z dystonią nakręcono film dokumentalny Two Hands (Dwie ręce), w reżyserii Nathaniela Kahna, który był nominowany do Oscara w 2007 w kategorii najlepszego dokumentu krótkometrażowego[6].

Leon Fleisher zmarł na raka w Baltimore, w wieku 92 lat[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Allan Kozinn, Leon Fleisher, 92, Dies; Spellbinding Pianist Using One Hand or Two, The New York Times, 2 sierpnia 2020 [zarchiwizowane z adresu 2020-09-04] (ang.).
  2. a b Leon Fleisher (Piano) (ang.). bach-cantatas.com. [dostęp 2020-09-04].
  3. a b c Leon Fleisher, renowned pianist who spent more than 60 years teaching at Peabody, dies at 92, hub.jhu.edu, 3 sierpnia 2020 [zarchiwizowane z adresu 2020-09-06] (ang.).
  4. Laureates (ang.). Queen Elisabeth Competition. [dostęp 2020-09-04].
  5. Leon Fleisher. discogs.com [dostęp 2020-09-04]
  6. The 79th Academy Awards | 2007. oscars.org. [dostęp 2020-09-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]