Leon Fudakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Fudakowski
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1904
Uher
Data i miejsce śmierci 12 maja 1992
Cowansville
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 7 Dywizjon Artylerii Konnej
Grupa Operacyjna „Śląsk”
12 Pułk Ułanów Podolskich
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy III powstanie śląskie
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Wojska Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia Krzyż Wojenny za Męstwo Wojskowe (Królestwo Włoch, 1941–1943) Legia Zasługi (USA) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)

Leon Fudakowski (ur. 26 sierpnia 1904 w majątku Uher koło Chełma, zm. 12 maja 1992 w Cowansville, w prowincji Quebec w Kanadzie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Polskich Sił Zbrojnych, 10 listopada 1990 mianowany na stopień pułkownika przez Prezydenta RP na uchodźstwie, ostatni dowódca 12 pułku ułanów podolskich (1944–1947), pierwszy prezes Koła 12 pułku ułanów podolskich w Londynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leon Fudakowski urodził się 26 sierpnia 1904 jako syn Bronisława i Anny (z Wołowskich) Fudakowskich w majątku Uher. Ukończył Korpus Kadetów Nr 2 w Modlinie. Jako jeden z grupy 40 kadetów uczestniczył w trzecim powstaniu śląskim. Ukończywszy w 1924 Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu został przydzielony do 7 dywizjonu artylerii konnej. W 1931 został instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. 3 listopada 1932 powołany został do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na kurs (1932–1934). W 1933, po ukończeniu pierwszego roku studiów, skierowany został na dwuletni kurs Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu (franc. Ecole supérieure de guerre). 27 czerwca 1935 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 44. lokatą w korpusie oficerów artylerii[1][2]. Z dniem 1 sierpnia tego roku otrzymał tytuł naukowy oficera dyplomowanego i przydział do 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko oficera sztabu[3]. W latach 1938–1939 odbywał praktykę liniową w 23 pułku artylerii lekkiej w Będzinie na stanowisku dowódcy 8. baterii[4].

Podczas kampanii wrześniowej Fudakowski służył jako oficer operacyjny w sztabie Grupy Operacyjnej „Śląsk”. W listopadzie 1939 przez Węgry dostał się do Francji, a po kampanii francuskiej do Wielkiej Brytanii. Tam przeszedł kurs spadochronowy oraz kurs broni pancernej. Wkrótce został odwołany do służby w sztabie Naczelnego Wodza w Londynie. W 1944 został wysłany do Włoch, gdzie 31 października tego roku został dowódcą 12 pułku ułanów podolskich, którym dowodził podczas walk w Apeninach Emiliańskich. Po demobilizacji Polskich Sił Zbrojnych wyjechał do Kanady, gdzie osiedlił się na stałe. Zmarł 12 maja 1992 w Cowansville (Quebec, Kanada). Jego prochy zostały przewiezione do Polski i złożone na cmentarzu powązkowskim w Warszawie.

Wielu członków jego rodziny związało swoje życie z Wojskiem Polskim. Brat, Jan Fudakowski, był oficerem w 1 pułku ułanów krechowieckich. Drugi brat, Andrzej Fudakowski, był oficerem rezerwy łączności. Brał udział w kampanii wrześniowej i bitwie o Narwik. Trzeci brat, Franciszek Fudakowski, był podporucznikiem w 1 pułku ułanów krechowieckich. Kuzyni Fudakowskiego również służyli w kawalerii (Jerzy Fudakowski w 12 pułku ułanów podolskich oraz Zygmunt Jan Fudakowski w 1 pułku strzelców konnych).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 76.
  2. a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 172.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 99.
  4. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 740.
  5. Zobacz: wstęp Bohdana Królikowskiego do Jan Fudakowski: Ułańskie wspomnienia z roku 1920. TN KUL, Lubin, 2005 ​ISBN 83-7306-231-9​.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
  • Jan Fudakowski: Ułańskie wspomnienia z roku 1920. Lublin: Tow. Nauk. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2005. ISBN 83-7306-231-9.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Wspomnienie o ś. p. płk. Leonie Fudakowskim. „Podolak – komunikat Koła Żołnierzy 12 Pułku Ułanów Podolskich”. rok XLV (nr 119), listopad 1992. Londyn.