Leon Fudakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Fudakowski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1904
Uher
Data i miejsce śmierci 12 maja 1992
Cowansville
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 7 Dywizjon Artylerii Konnej
Grupa Operacyjna „Śląsk”
12 Pułk Ułanów Podolskich
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy III powstanie śląskie, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia Krzyż Wojenny za Męstwo Wojskowe (Królestwo Włoch, 1941–1943) Legia Zasługi (USA) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)

Leon Fudakowski (ur. 26 sierpnia 1904 w majątku Uher koło Chełma, zm. 12 maja 1992 w Cowansville, w prowincji Quebec w Kanadzie) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, ostatni dowódca 12 pułku Ułanów Podolskich we Włoszech, pierwszy prezes Koła 12 pułku Ułanów Podolskich w Londynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leon Fudakowski urodził się 26 sierpnia 1904 jako syn Bronisława i Anny (z Wołowskich) Fudakowskich w majątku Uher. Ukończył Korpus Kadetów nr 2 w Modlinie. Jako jeden z grupy 40 kadetów uczestniczył w trzecim powstaniu śląskim. Ukończywszy w 1924 Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu został przydzielony do 7 dywizjonu artylerii konnej. W 1931 został instruktorem w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. 3 listopada 1932 powołany został do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na kurs (1932–1934). W 1933, po ukończeniu pierwszego roku studiów, skierowany został na dwuletni kurs Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu (franc. Ecole Supérieure de Guerre)[1]. Z dniem 1 sierpnia 1935 otrzymał tytuł naukowy oficera dyplomowanego i przydział do dowództwa 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko oficera sztabu[2].

Podczas kampanii wrześniowej Fudakowski służył jako oficer operacyjny w sztabie Grupy Operacyjnej „Śląsk”. W listopadzie 1939 przez Węgry dostał się do Francji, a po kampanii francuskiej do Wielkiej Brytanii. Tam przeszedł kurs spadochronowy oraz kurs broni pancernej. Wkrótce został odwołany do służby w sztabie Naczelnego Wodza w Londynie. W 1944 został wysłany do Włoch, gdzie 31 października tego roku został dowódcą 12 Pułku Ułanów Podolskich, którym dowodził podczas walk w Apeninach Emiliańskich. Po demobilizacji Polskich Sił Zbrojnych wyjechał do Kanady, gdzie osiedlił się na stałe. Zmarł 12 maja 1992 w Cowansville (Quebec, Kanada). Jego prochy zostały przewiezione do Polski i złożone na cmentarzu powązkowskim w Warszawie.

Wielu członków jego rodziny związało swoje życie z Wojskiem Polskim. Brat, Jan Fudakowski, był oficerem w 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Drugi brat, Andrzej Fudakowski, był oficerem rezerwy łączności. Brał udział w kampanii wrześniowej i bitwie o Narwik. Trzeci brat, Franciszek Fudakowski, był podporucznikiem w 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Kuzyni Fudakowskiego również służyli w kawalerii (Jerzy Fudakowski w 12 Pułku Ułanów Podolskich oraz Zygmunt Jan Fudakowski w 1 pułku strzelców konnych).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zobacz: Polscy absolwenci francuskich wyższych szkół wojskowych
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 31.08.1935 r.
  3. Zobacz: wstęp Bohdana Królikowskiego do Jan Fudakowski: Ułańskie wspomnienia z roku 1920. TN KUL, Lubin, 2005 ​ISBN 83-7306-231-9​.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan. Fudakowski: Ułańskie wspomnienia z roku 1920. Lublin: Tow. Nauk. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2005. ISBN 83-7306-231-9.
  • Wspomnienie o ś. p. płk. Leonie Fudakowskim. „Podolak – komunikat Koła Żołnierzy 12 Pułku Ułanów Podolskich”. rok XLV (nr 119), listopad 1992. Londyn.