Leon Gregorowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Gregorowicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1919
Sasów
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia 1998
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 3 Berliński Pułk Piechoty
2 Berliński Pułk Piechoty
25 Dywizji Piechoty
Stanowiska dowódca pułku,
komendant Korpusu Kadetów KBW,
szef Zarządu w Sztabie Generalnym WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
bitwa pod Lenino
operacja berlińska
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1943–1989) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonej Gwiazdy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”
Grób Leona Gregorowicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Leon Gregorowicz (ur. 16 grudnia 1919 w Sasowie, zm. 29 sierpnia 1998 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do 1938 skończył 6 klas gimnazjum w Złoczowie. We wrześniu 1940 został wcielony do Armii Czerwonej. Szkolony w Szkole Czołgistów w Charkowie. Od 24 czerwca 1941 służył w pułku samochodowym, a od sierpnia 1941 w zapasowym batalionie budowlanym jako sierżant i dowódca plutonu. Od kwietnia 1942 pracował jako szofer w cegielni.

Od maja 1943 w armii Berlinga. Słuchacz Szkoły Podchorążych Piechoty, następnie od sierpnia 1943 zastępca dowódcy kompanii moździerzy w 3 pp w 1 DP, chorąży piechoty promowany przez gen. Zygmunta Berlinga. Uczestnik bitwy pod Lenino, gdzie był kontuzjowany 13 października 1943. Przeszedł szlak bojowy 1 DP od Dęblina do Berlina. Od 24 marca 1945 dowódca kompanii rusznic przeciwpancernych.

Po wojnie na kursie w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył ze stopniem majora. Od 1948 był dowódcą 2 Berlińskiego pułku piechoty w Legionowie w stopniu podpułkownika. 1950–1951 na kursie doskonalenia dowódców przy Akademii Sztabu Generalnego, a po jego ukończeniu dowódca 25 Dywizji Piechoty w Siedlcach.

W latach 1952–1956 był komendantem Korpusu Kadetów KBW w Warszawie. W 1957 zaocznie ukończył ASG. Od 13 grudnia 1959 szef Zarządu w Sztabie Generalnym WP. Od 8 grudnia 1969 attaché wojskowy, morski i lotniczy przy Ambasadzie PRL w Kairze. W 1973 został zastępcą pełnomocnika Szefa Sztabu Generalnego WP ds. specjalnych.

W czerwcu 1985 przeniesiony w stan spoczynku. 15 września 1988 został mianowany generałem brygady w stanie spoczynku – nominację wręczył mu przewodniczący Rady Państwa PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski.

Jest pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera FII-dodatkowy-8)[1].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 480-482.