Leon Horodecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Horodecki
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data urodzenia 22 kwietnia 1898
Data i miejsce śmierci 15 maja 1969
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizjon Artylerii Konnej
Kwatera Wojskowa Prezydenta RP
3 Samodzielna Brygada Kawalerii
Dowództwo Obszaru Warownego Wilno
10 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska adiutant Marszałka
I adiutant przyboczny → oficer ordynansowy Prezydenta RP
oficer sztabu brygady
dowódca dywizjonu artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Ordre de l'Etoile Noire Chevalier ribbon.svg Rycerz Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Kawaler Orderu Korony Włoch Medal Zwycięstwa
Adiutantura prezydenta RP Stanisław Wojciechowskiego: od lewej por. Tomasz Łaszkiewicz, mjr Andrzej Meyer, gen. Mariusz Zaruski i kpt. Leon Horodecki (1925)

Leon Janusz Horodecki herbu Świnka (ur. 22 kwietnia 1898, zm. 15 maja 1969 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 22 kwietnia 1898. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej za co otrzymał Order Virtuti Militari. Od 1921 do 1923 był adiutantem marszałka Józefa Piłsudskiego. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 dniem czerwca 1919[1][2], a następnie do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[3][4]. Jako oficer nadetatowy 1 dywizjonu artylerii konnej służył w Kwaterze Wojskowej Prezydenta Rzeczypospolitej w 1923 pełniąc funkcję I adiutanta przybocznego Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego[5][6]. W czerwcu 1924 został przesunięty na stanowisko II adiutanta przybocznego[7], a później na stanowisko oficera ordynansowego[8][9].

Z dniem 20 lipca 1925 został przydzielony do macierzystego 1 dak z jednoczesnym przeniesieniem służbowym do 1 pułku szwoleżerów na okres trzech miesięcy „celem praktycznego zapoznania się z organizacją, uzbrojeniem i regulaminami” oddziałów broni[10][11]. Z dniem 1 listopada 1925 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1925–1927[12]. W maju 1926 roku został ranny w czasie zamachu stanu[13]. Z dniem 28 października 1927 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie na stanowisko oficera sztabu[14][15]. 17 grudnia 1931 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów artylerii[16]. W 1932 był oficerem sztabu w dowództwie Obszaru Warownego Wilno[17]. Od 26 kwietnia 1937 roku do 24 marca 1939 roku dowodził II dywizjonem 10 pułku artylerii lekkiej w Łodzi[18][19]. Wiosną 1939 roku został przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego w Warszawie i przydzielony do Wydziału Zaopatrywania i Ewakuacji. Do wybuchu wojny zajmował się „sprawami odwodowych jednostek służb Naczelnego Wodza i przewidywaniami dotyczącymi tzw. „Odwodu Warszawa” tj. armii gen. Dąb-Biernackiego na wypadek „Z”[20]. W czasie kampanii wrześniowej był delegatem naczelnego kwatermistrza w dowództwie Frontu Północnego[21].

Jego żoną została Anna z domu Taraszkiewicz, a ich synem był Andrzej Horodecki (1925-2011, profesor inżynier)[22].

W publikacjach dotyczących lat późniejszych pojawił się oficer w stopniu podpułkownika i pułkownika dyplomowanego o tożsamości Janusz Horodecki; m.in. podczas kampanii wrześniowej[23], podczas okupacji niemieckiej[24], w 1947 płk dypl. J. Horodecki opublikował artykuł „Artyleria 1 Armii WP w działaniach nad Turią i Bugiem – lipiec 1944”[25]. Według jednego ze źródeł Leon Horodecki zmarł w 1967 w Oxfordshire[26].

Zmarł 15 maja 1969 roku w Warszawie[27].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 825.
  2. Adam Ludwik Korwin-Sokołowski: Fragmenty wspomnień 1910-1945 (cz. 2). osadnicy.org. s. 21-23. [dostęp 2016-12-04].
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 747.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 466.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 3, 801.
  6. Kronika polityczna. „Kurier Warszawski”, s. 18, Nr 21 z 21 stycznia 1923. 
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 25 czerwca 1924 roku, s. 403.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 3, 720.
  9. Prezydent Rzeczypospolitej w Krakowie. „Kurier Warszawski”, s. 10, Nr 139 z 18 maja 1924. 
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 74 z 17 lipca 1925 roku, s. 390.
  11. Przegląd Artyleryjski ↓, Nr 7-8 lipiec-sierpień 1925 roku, s. 284.
  12. Przegląd Artyleryjski ↓, Nr 11-12 listopad-grudzień 1925 roku, s. 461.
  13. Trzecia lista zabitych i rannych. „Kurier Warszawski”, s. 19, Nr 133 z 16 maja 1926. 
  14. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 312.
  15. a b c d e f g h i j Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 436.
  16. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 400.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 185, 483.
  18. Kuprianis 2010 ↓, s. 570.
  19. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 729.
  20. Pajączkowski-Dydyński 1940 ↓, s. 48.
  21. Głowacki 1986 ↓, s. 337.
  22. Jadwiga Ślawska-Szalewicz: Prof. dr hab. inż. Andrzej Horodecki – wspomnienie. okiemjadwigi.pl, 2011-03-29. [dostęp 2016-12-04].
  23. Łukasz Grzegorczyk: Kampania wrześniowa w rejonie Klwowa i Odrzywołu. klwow.pl. s. 3. [dostęp 2016-12-04].
  24. Aleksander Majewski: Żołnierz Wolności. Historia mjr. Józefa Wysockiego. fronda.pl, 2010-11-15. [dostęp 2016-12-04].
  25. Przegląd Artyleryjski ↓, Nr 1 styczeń-luty 1947 roku, s. 26-46.
  26. Leon Horodecki (ang.). ancestry.co.uk. [dostęp 2016-12-04].
  27. Kuprianis 2010 ↓, s. 585.
  28. Dział urzędowy. Zawodowi oficerowie artylerii odznaczeni Krzyżem „Virtuti Militari” V kl.. „Przegląd Artyleryjski”, s. 79, Nr 10, 11, i 12 z 15 grudnia 1923. 
  29. a b Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 801.
  30. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 19, 11 listopada 1936. 
  31. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 161.
  32. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 3.
  33. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 720.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]