Leon Kazimierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leon Kazimierski (ur. 25 lipca 1909 w Kolonii Stargardzkiej w powiecie mińskim, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – polski bokser reprezentujący barwy Varsovii oraz Polonii Warszawa, technik drogowo-budowlany, podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Bolesława i Zofii z Sobkowiczów. Przeszkolenie wojskowe odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. W 1935 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 748. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[1].

Był zawodnikiem Polonii Warszawa, uchodził za jednego z czołowych warszawskich bokserów okresu przedwojennego. W 1928 r., na V Indywidualnych Mistrzostwach Polski w Boksie w Warszawa, zajął trzecie miejsce w wadze muszej[2]. W 1930 r., był już wicemistrzem Polski w tej wadze, wywalczając tytuł na VII Mistrzostwach Polski w Boksie w Poznaniu[3]. Trzykrotny reprezentant Polski.

Po kampanii wrześniowej znalazł się w niewoli radzieckiej. Zamordowany przez NKWD w ramach zbrodni katyńskiej.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień porucznika[4]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 55.
  2. Opis V Indywidualnych Mistrzostw Polski w Boksie na str. Polskiego Związku Bokserskiego; opracował: Krzysztof Kraśnic (stan na 10.04.2013)
  3. Opis VII Mistrzostw Polski w Boksie na str. Polskiego Związku Bokserskiego; opracował: Krzysztof Kraśnic (stan na 10.04.2013)
  4. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]