Leon Kazimierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leon Kazimierski (ur. 25 lipca 1909 w Kolonii Stargardzkiej w powiecie mińskim, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – polski bokser reprezentujący barwy Polonii Warszawa, technik drogowo-budowlany, podporucznik WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Bolesława i Zofii z Sobkowiczów. Przeszkolenie wojskowe odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty (SPRPiech) w Zambrowie. 1 stycznia 1934 r., awansowany na podporucznika.

Był zawodnikiem Polonii Warszawa, uchodził za jednego z czołowych warszawskich bokserów okresu przedwojennego. W 1928 r., na V Indywidualnych Mistrzostwach Polski w Boksie w Warszawa, zajął trzecie miejsce w wadze muszej[1]. W 1930 r., był już wicemistrzem Polski w tej wadze, wywalczając tytuł na VII Mistrzostwach Polski w Boksie w Poznaniu[2]. Trzykrotny reprezentant Polski.

Po kampanii wrześniowej znalazł się w sowieckiej niewoli. Zamordowany przez NKWD w ramach tzw. zbrodni katyńskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]