Leon Kazimierz Łubieński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Kazimierz Łubieński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1861
Kazimierza Wielka
Data i miejsce śmierci 9 sierpnia 1944
Warszawa
Senator I II kadencji (II RP)
Okres od 1922
do 1930
Przynależność polityczna Chrześcijański Związek Jedności Narodowej
BBWR

Leon Kazimierz Łubieński herbu Pomian (ur. 15 marca 1861 w Kazimierzy Wielkiej, zm. 9 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski ziemianin, dyplomata, uczestnik konferencji pokojowej w Paryżu, senator I kadencji i II kadencji w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Franciszka Łubieńskiego i Anny Marii Lubomirskiej, praprawnukiem Feliksa Franciszka Łubieńskiego[1]. Po rodzicach odziedziczył majątki w Kazimierzy Wielkiej i Bełzów. W 1907 znalazł się w reprezentacji Koła Polskiego w II Dumie Państwowej. Po zakończeniu I wojny światowej znalazł się w składzie delegacji państwowej na konferencję pokojową w Paryżu. W trakcie trwania światowej konferencji gospodarczej w Genui (10 kwietnia – 19 maja 1922) przedstawił sprawę polskiego mienia zagrabionego przez ZSRR. Do 1922 był pracownikiem polskiego przedstawicielstwa w Paryżu. w 1922 został wybrany senatorem I kadencji II RP z ramienia Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej. W II kadencji w 1928 reprezentował BBWR. Po rozwiązaniu Senatu II kadencji 30 sierpnia 1930[2] przeszedł na emeryturę pozostając w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej nadal mieszkał w Warszawie. Był dwukrotnie żonaty. Z drugiego małżeństwa z Leopoldyną z Hutten-Czapskich (siostrą Józefa Czapskiego) miał 3 synów: Franciszek (ur. 1909) brał udział w kampanii wrześniowej w trakcie której zginął lub zaginął, Ludwik major WP i szef polskiej misji morskiej w Gibraltarze, najstarszy Jerzy (1907–1958) po wojnie pozostał we Francji. Leon w chwili wybuchu powstania warszawskiego był ciężko chory, poruszał się na wózku. 8 sierpnia 1944 wyrzucony z domu przez żołnierzy formacji kolaboracyjnej RONA dzień później zastrzelony na Ochocie w Warszawie, w okolicach Zieleniaka. Pochowany został w anonimowej mogile, ekshumowany pomiędzy lutym i majem 1945, na cmentarzu w Kazimierzy Wielkiej znajduje się symboliczne epitafium[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dane genealogiczne na stronie Sejmu Wielkiego
  2. Rozwiązanie Sejmu i Senatu. „Gazeta Lwowska”. Nr 200, s. 1, 31 sierpnia 1930. 
  3. Dorota Mycielska, Jarosław Maciej Zawadzki, 'Senatorowie zamordowani, zaginieni, zmarli w latach II wojny światowej, Warszawa 2009, s.22, 31, 213 ​ISBN 978-83-60995-30-3