Leon Mańkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leon Mańkowski (ur. 6 listopada 1853 na Podolu, zm. 18 kwietnia 1909 w Krakowie) – polski indolog.

Syn Waleriana, marszałka powiatu jampolskiego i Tekli z Łaźnińskich. Uczył się w gimnazjum francuskim w Berlinie, potem w Dreźnie, w gimnazjum Vitzhuma. Studiował prawo na uniwersytecie w Lipsku. Po latach przerwy rozpoczął studia we Wrocławiu, specjalizując się w filologi słowiańskiej. W 1891 roku podjął studia w Wiedniu i w 1892 roku został docentem filologi sanskryckiej. W 1893 przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński. Był autorem prac na temat indyjskiej literatury i powieści sanskryckiej, m.in. Der Auszug aus dem Pañcatantra in Ksemendras Brhatkathamañjari (1892) i Kadambari (1901).

W 1904 roku mianowany profesorem nadzwyczajnym filologii indyjskiej[1].

Po śmierci pierwszej żony Cecylii Saryusz Zaleskiej, w 1904 roku ożenił się z Zofią Michałowską. Zbudował i mieszkał w Pałacu Mańkowskich[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]