Leon Rapszewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Rapszewicz
Leon Zielewicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 18 czerwca 1894
Data i miejsce śmierci 5 listopada 1967
Gdańsk
Przebieg służby
Lata służby do 1934
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Wileński Pułk Strzelców
85 Pułk Piechoty
71 Pułk Piechoty
PKU Starogard
PKU Krzemieniec
PKU Łuniniec
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
referent
kierownik referatu
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Niepodległości

Leon Rapszewicz (ur. 18 czerwca 1894, zm. 5 listopada 1967 w Gdańsku) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Wileńskiego pułku strzelców, w którym dowodził kompanią, a od kwietnia 1920 roku – III batalionem. W szeregach tego pułku walczył na wojnie z bolszewikami[1].

1 czerwca 1921 roku, w stopniu kapitana nadal pełnił służbę w Wileńskim pułku strzelców, który wkrótce otrzymał numer „85”[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 504. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 85 pułk piechoty[3]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 71 pułku piechoty w Ostrowi Łomżyńskiej[4]. W następnym roku dowodził I batalionem tego pułku[5]. Z dniem 1 października 1923 roku został odkomenderowany z macierzystego pułku do Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard na stanowisko I referenta[6]. W kwietniu 1924 roku został przydzielony do PKU Starogard na stanowisko I referenta, pozostając oficerem nadetatowym 71 pp[7][8]. W lutym 1926 roku został przeniesiony do macierzystego 71 pp z pozostawieniem w Starogardzie, w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII[9]. We wrześniu tego roku został przydzielony do PKU Krzemieniec na stanowisko kierownika I referatu[10][11]. W grudniu 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku[12]. 23 stycznia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. W marcu tego roku został przesunięty ze stanowiska kierownika I referatu na stanowisko komendanta PKU Krzemieniec[14][15]. W czerwcu 1933 roku został przydzielony do PKU Łuniniec na stanowisko komendanta[16]. Z dniem 31 sierpnia 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku[17].

Zmarł 5 listopada 1967 roku w Gdańsku. Został pochowany na Cmentarzu Oliwskim.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waligóra 1928 ↓, s. 10, 19, 20, 26.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 219, 839.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 35.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 552.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 328, 404.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 67 z 20 października 1923 roku, s. 718.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 29 kwietnia 1924 roku, s. 244.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 290, 348, 1348.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 2.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 30 września 1926 roku, s. 331.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 120, 170.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku. Dodatek Nr 1, s. 4.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 3.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 92.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22, 516.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 130.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 283.
  18. Waligóra 1928 ↓, s. 35.
  19. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 70.
  21. M.P. z 1938 r. nr 177, poz. 323.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]