Leon Rutkowski-Koczur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Rutkowski-Koczur
Ilustracja
Mjr Leon Rutkowski-Koczur przed Komendą Garnizonu 2 Batalionu Saperów Kaniowskich w Puławach (1930)
major saperów major saperów
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1893
Kraków
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Saperów
Batalion Zapasowy Saperów Nr II
4 Pułk Saperów
XXVI Batalion Saperów
2 Batalion Saperów Kaniowskich
XIII Batalion Saperów
Stanowiska dowódca batalionu saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca urzędnik
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Zwycięstwa

Leon Rutkowski-Koczur, także jako Leon Koczur bądź Leon Koczur-Rutkowski (ur. 28 czerwca 1893 w Krakowie, zm. 1940 w Kijowie) – major saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, urzędnik samorządowy II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 czerwca 1893 roku w Krakowie, w rodzinie Wojciecha i Katarzyny z Witosów[1]. Ukończył edukację z tytułem technika[2].

W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Od marca do czerwca 1921 był dowódcą batalionu zapasowego saperów Nr II w Puławach. W 1922 był przydzielony do 2 pułku saperów także w Puławach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[3]. Od 1922 roku pełnił obowiązki dowódcy XXVI batalionu saperów w Sandomierzu[4][5]. 17 czerwca 1925 roku został przeniesiony do 2 pułku Saperów Kaniowskich w Puławach[6]. 25 października 1926 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy XIII batalionu saperów w Równem[7][8]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[9]. Od 1 marca do 1 września 1928 roku był słuchaczem I pięciomiesięcznego kursu doskonalenia oficerów sztabowych saperów przy Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie[10]. 6 lipca 1929 roku otrzymał przeniesienie do dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko szefa saperów[11]. 18 czerwca 1930 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[12]. Od 3 listopada do 31 grudnia 1930 roku był przydzielony do Komendy Garnizonu i Placu miasta stołecznego Warszawy[13]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[14].

Jako major przeniesiony w stan spoczynku rozpoczął służbę w administracji państwowej. Pełnił funkcję wicestarosty powiatu wołkowyskiego i z tego stanowiska na początku listopada 1936 został mianowany na urząd starosty powiatu horodeńskiego[15][16]. Do 1939 zamieszkiwał w Horodence.

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 42/333 oznaczony numerem 2554; dosłownie określony jako Leon Rutkowski)[17]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

W 1947 roku w Sądzie Grodzkim w Bystrzycy Kłodzkiej, na wniosek Marii Rutkowskiej, zostało wszczęte postępowanie o uznanie za zmarłego Leona Koczur-Rutkowskiego, urodzonego 27 czerwca 1893 roku w Krakowie, zaginionego od roku 1939, sygn. akt Zg 37/47. W 1953 roku Sąd Powiatowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie wszczął, na wniosek Marii Rutkowskiej, postępowanie o uznanie za zmarłego Leona Koczur-Rutkowskiego[18].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Datę urodzenia 28 czerwca 1893 podały publikacje wojskowe. Dzień 27 czerwca 1893 podano w Monitorze Polskim z 1948, natomiast w Monitorze Polskim z 1953 roku podano 29 czerwca 1893 roku. W Monitorze Polskim z 1953 roku podano, że matka Leona Rutkowskiego-Koczura miała na imię Michalina.
  2. Wykaz Legionistów ↓.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 231.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 880, 907.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 804, 830.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 323.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 379.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 570, 594.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 120.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 185. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 391.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 195.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 201.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 26.
  14. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 350, 852.
  15. Mianowanie starosty horodeńskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 256 z 6 listopada 1936. 
  16. Z ostatnich dni. Nowy starosta powiatowy w Horodence. „Wschód”, s. 6, Nr 29 z 10 listopada 1936. 
  17. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 81. [dostęp 2015-06-17].
  18. Monitor Polski Nr 2 z 7 stycznia 1948 roku, s. 2 [1]. Monitor Polski Nr B-53 z 8 czerwca 1953 roku, s. 318 [2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]