Leon Troniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Troniewski
Data i miejsce urodzenia 7 października 1938
Nowogródek
Zawód, zajęcie inżynier, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk technicznych
Alma Mater Politechnika Śląska
Uczelnia Politechnika Opolska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Leon Andrzej Troniewski (ur. 7 października 1938 w Nowogródku) – polski naukowiec, profesor nauk technicznych, wykładowca akademicki, samorządowiec, specjalista w zakresie inżynierii chemicznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1956 ukończył liceum ogólnokształcące w Gliwicach, a w 1963 studia na Wydziale Mechanicznym Energetycznym Politechniki Śląskiej. W tym samym roku podjął pracę w Katedrze Inżynierii Chemicznej i Konstrukcji Aparatury na tej uczelni. W 1970 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy Odparowanie przy wymuszonym przepływie pierścieniowym, objął stanowisko adiunkta, a następnie wyjechał do Niemiec jako stypendysta Fundacji im. Aleksandra von Humboldta. W 1977 na podstawie rozprawy Metoda obliczania procesu odparowania w rurach w obszarze konwekcyjnym został doktorem habilitowanym. W 1988 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.

Od 1974 pozostał zawodowo związany z Wyższą Szkołą Inżynierską w Opolu, przekształconą następnie w Politechnikę Opolską. W 1984 krótko był zastępcą dyrektora Instytutu Budowy Maszyn. Pełnił później funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego (2002–2005) oraz kierownika Katedry Inżynierii Procesowej.

Opublikował m.in. dwie monografie i szereg artykułów naukowych, jest autorem ponad dziesięciu patentów. Obejmował funkcje przewodniczącego rady naukowej Instytut Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk, w 1991 wszedł w skład rady redakcyjnej kwartalnika "Inżynieria Chemiczna i Procesowa".

W latach 90. był przez dwie kadencje radnym Opola i przewodniczącym sejmiku samorządowego. Od 1998 do 2002 zasiadał w sejmiku opolskim (z ramienia Unii Wolności), będąc jego wiceprzewodniczącym.

Uhonorowany m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim[1] Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]