Leon Ulatowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Franciszek Ulatowski
major administracji major administracji
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1889
Ciężkowice
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1973
Jabłonna
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
5 Pułk Piechoty
1 Pułk Piechoty Legionów
Kwat. Gł. MSWojsk.
36 Pułk Piechoty
Stanowiska komendant kwatery głównej
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Kostiuchnówką
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Odznaka „Za wierną służbę” Odznaka Honorowa „Orlęta”

Leon Franciszek Ulatowski[a] (ur. 20 marca 1889 w Ciężkowicach, zm. 10 listopada 1973 w Jabłonnie) – major administracji (piechoty) Wojska Polskiego, jeden z bohaterów bitwy pod Kostiuchnówką, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leon Franciszek Ulatowski urodził się 20 marca 1889 w Ciężkowicach, w ówczesnym powiecie grybowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Marii z Sokołowskich. Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego, a następnie Akademii Handlowej w Krakowie, studiował na wydziale rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie oraz SGGW w Warszawie. W latach młodzieńczych aktywnie uczestniczył w działalności Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.

W 1914 wstąpił do Związku Strzeleckiego, a 6 sierpnia 1914 został przyjęty do jednej z pierwszych jednostek Legionów Polskich. Do 30 stycznia 1915 pełnił funkcję szefa oddziału szkolnego karabinów maszynowych w Brucku (Austria), po czym został szefem 6 kompanii karabinów maszynowych 1 pułku piechoty. Szczególnym męstwem odznaczył się w bitwie pod Kostiuchnówką – podczas pierwszego i drugiego dnia odwrotu z reduty Piłsudskiego jako dowódca oddziału karabinów maszynowych VI batalionu 5 pułku piechoty (pod bezpośrednim dowództwem mjr Albina Fleszara) skutecznie udaremniał ataki oskrzydlające przeważających sił nieprzyjaciela[2], za co otrzymał Srebrny Krzyż orderu Virtuti Militari. 1 stycznia 1917 awansował na chorążego[3].

Po rozwiązaniu Legionów został komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej na okręg borysławski. 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, by w roku 1919 w randze kapitana objąć referat karabinów maszynowych przy 1 pułkiem piechoty Legionów oraz dowództwo 4 kompanii karabinów maszynowych. Z 1 pp uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej czterokrotnie otrzymując Krzyż Walecznych.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 226. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego 1 pułku piechoty Legionów w Jabłonnie[4]. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 87. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1924 został przydzielony Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie do macierzystego 1 pp Leg. w Wilnie[5]. Następnie został dowódcą I batalionu 1 pp Leg. w Wilnie[6]. 29 listopada 1927 roku otrzymał przeniesienie na stanowisko komendanta Kwatery Głównej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[7][8]. W marcu 1929 został przeniesiony do 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie, na stanowisko zastępcy dowódcy pułku, którym był wówczas płk dypl. piech. Juliusz Ulrych[9]. W grudniu 1929 roku został przeniesiony do 4 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Łodzi na stanowisko kierownika[10]. Z dniem 1 lutego 1932 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na okres pięciu i pół miesiąca[11][b]. W czerwcu 1932 roku został przydzielony do składu osobowego I wiceministra spraw wojskowych na stanowisko oficera sztabowego do zleceń[14][15]. W marcu 1939 był delegatem Ministra Spraw Wojskowych do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego[16].

We wrześniu 1939 pełnił funkcję zastępcy szefa eksploatacji, ppłk dypl Władysława Winiarskiego w Sztabie Obrony Warszawy i, po kapitulacji, trafił do Oflagu VII A w Murnau.

W 1945 wrócił do kraju i od razu zgłosił się do służby wojskowej, jednak nie został przyjęty przez komunistyczne władze. Rozpoczął pracę w spółdzielczości mleczarskiej, dużo czasu poświęcając pracy społecznej w Kółkach Rolniczych.

Zmarł 10 listopada 1973. Pochowany został na cmentarzu w Jabłonnie koło Warszawy. Był żonaty z Apolonią Wójcicką, lekarką dentystką. Miał czterech synów: Stanisława (ur. 1923), Jacka (ur. 1926), Andrzeja (ur. 1929) i Krzysztofa (ur. 1938).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. 1 czerwca 1935 roku ogłoszono sprostowanie imienia z „Leon” na „Leon Franciszek”[1].
  2. W marcu 1932 roku ogłoszono przeniesienie mjr. Leona Ulatowskiego z dniem 15 lipca 1932 na stanowisko komendanta Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 1 w Koninie[12]. W grudniu 1932 roku ogłoszono anulację tego przeniesienia[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 56.
  2. Centralne Archiwum Wojskowe – uzasadnienie wniosku o nadanie odznaczenia
  3. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 32.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 125, 406.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 689.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 121, 349.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 29 listopada 1927 roku, s. 346.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121, 172.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 89.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 385.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 259.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 230.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 452.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 414.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. XI, 26, 811.
  16. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 430.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923 roku, s. 8.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, s. 389.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]