Leoncjusz (Gudimow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leoncjusz
Iwan Gudimow
metropolita chersoński i taurydzki
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 1928
Nowa Słoboda
Data i miejsce śmierci 16 lutego 1992
Odessa
metropolita chersoński i taurydzki
Okres sprawowania 1991 - 1992
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 28 lipca 1948
Diakonat 1 sierpnia 1948
Prezbiterat 1951
Chirotonia biskupia 14 stycznia 1962
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 stycznia 1962
Konsekrator Aleksy I
Współkonsekratorzy Jan (Sokołow), Pimen (Izwiekow), Nikodem (Rotow), Michał (Woskriesienski), Nestor (Tuhaj), Bazyli (Samacha), Cyprian (Ziornow), Aleksy (Ridigier)

Leoncjusz, imię świeckie: Iwan Afanasjewicz Gudimow, (ur. w 1928 w Nowej Słobodzie - zm. 16 lutego 1992 w Odessie[1]) – rosyjski biskup prawosławny.

W 1942 wstąpił jako posłusznik do Pustelni Glińskiej. 28 lipca 1948 złożył wieczyste śluby mnisze przed biskupem izmaelskim Anatolem. Ten sam hierarcha wyświęcił go 1 sierpnia tego samego roku na diakona i skierował do pracy duszpasterskiej w soborze w Izmaelu. W 1949 hierodiakon Leoncjusz wstąpił do seminarium duchownego w Odessie, które ukończył w 1953. Wcześniej, w 1951, przyjął święcenia kapłańskie. W 1957 uzyskał dyplom kandydata nauk teologicznych i został wykładowcą w seminarium w Odessie. W 1960 został przełożonym monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie. Od 1961 był ponadto rektorem seminarium w Odessie i posiadał godność archimandryty.

14 stycznia 1962 miała miejsce jego chirotonia na biskupa podolskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. W ceremonii jako konsekratorzy wzięli udział patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy I, metropolici kijowski i halicki Jan, leningradzki i ładoski Pimen, arcybiskup jarosławski i rostowski Nikodem, biskup kazański i marijski Michał, charkowski i bohoduchowski Nestor, sergiopolski Bazyli, dmitrowski Cyprian oraz talliński i estoński Aleksy II. Po dwóch latach objął katedrę wołyńską i rówieńską. W 1965 przeniesiony do eparchii symferopolskiej i krymskiej. W 1967 objął katedrę charkowską. W lutym 1968 otrzymał godność arcybiskupią; w sierpniu tego samego roku zrezygnował z kierowania eparchią charkowską. 1 grudnia 1970 został wyznaczony na arcybiskupa berlińskiego i środkowoeuropejskiego, egzarchę Europy Środkowej. Z katedry tej odszedł w 1973, przeniesiony ponownie do eparchii symferopolskiej i krymskiej. W raporcie Urzędu ds. Wyznań z tego samego roku, dzielącym hierarchów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na całkowicie lojalnych wobec władz państwowych, lojalnych, lecz starających się umacniać struktury kościelne oraz niepewnych, został zaliczony do pierwszej grupy[2].

10 marca 1989 został metropolitą. W 1990 mianowany metropolitą odeskim i chersońskim; po roku jego tytuł uległ zmianie na metropolita chersoński i taurydzki. Zmarł w 1992[1] i został pochowany w sąsiedztwie soboru katedralnego w Chersoniu[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b 16 марта 1992 года скончался Леонтий (Гудимов), митрополит Донецкий
  2. D. Pospielovsky: The Russian Church under the Soviet regime 1917-1982. Crestwood-New York: St. Vladimir's Seminary Press, 1984, s. 410. ISBN 0-88141-033-0.
  3. История собора

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Metody (Menzak)
Biskup wołyński
1964 - 1965
Następca
Damian (Marczuk)
Poprzednik
Guriasz (Jegorow)
Biskup symferopolski i krymski
1965 - 1967
Następca
Antoni (Wakaryk)
Poprzednik
Antoni (Wakaryk)
Biskup symferopolski i krymski
1973 - 1990
Następca
Warłaam (Iljuszenko)
Poprzednik
Sergiusz (Pietrow)
Biskup odeski
1990 - 1991
Następca
Łazarz (Szweć)
Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup chersoński
1991 - 1992
Następca
Hilarion (Szukało)