Leonid (Łobaczow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leonid
Ilja Łobaczow
biskup charkowski i bogoduchowski
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 1896
Czornyje Griazy
Data i miejsce śmierci 26 lipca 1967
Moskwa
biskup charkowski i bohoduchowski
Okres sprawowania 1965-1967
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1925
Diakonat 1925
Prezbiterat 14 lipca 1925
Nominacja biskupia 1953
Chirotonia biskupia 7 czerwca 1953
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 7 czerwca 1953
Miejscowość Moskwa
Miejsce Sobór Objawienia Pańskiego
Konsekrator Aleksy I

Leonid, imię świeckie Ilja Christoforowicz Łobaczow (ur. 1896 w Czornych Griazach, zm. 26 lipca 1967 w Moskwie) – rosyjski biskup prawosławny.

W 1916, po ukończeniu szkoły handlowej w Moskwie, wstąpił jako posłusznik do Monasteru Czudowskiego, zaś w 1918 został przeniesiony do Monasteru Nowospasskiego. W monasterze pełnił obowiązki kanonarchy. W 1925 złożył wieczyste śluby mnisze przed biskupem rybińskim Serafinem, przyjmują imię Leonid. W tym samym roku został wyświęcony na hierodiakona, zaś 14 lipca na hieromnicha, przyjmując święcenia kapłańskie z rąk metropolity krutickiego i kołomieńskiego Piotra. Pracę duszpasterską prowadził w Rybińsku, a następnie w innych parafiach eparchii jarosławskiej i rostowskiej. W 1930 otrzymał godność archimandryty.

W czasie II wojny światowej walczył w Armii Czerwonej, w 1943 odniósł ranę. Został odznaczony orderami "Za dzielność", "Za zasługi bojowe", "Za obronę Moskwy", "Za obronę Stalingradu", "Za zdobycie Budapesztu", "Za zdobycie Wiednia", "Za zwycięstwo nad Niemcami" oraz Orderem Czerwonej Gwiazdy.

Po zakończeniu wojny podjął ponownie służbę duszpasterską. Służył w cerkwi Zmartwychwstania Pańskiego na Cmentarzu Wagankowskim w Moskwie, następnie w przedstawicielstwie Patriarchatu Antiochii przy Rosyjskim Kościele Prawosławnym. Od 1948 do 1950 był kierownikiem rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie, następnie proboszczem cerkwi św. św. Adriana i Natalii i Moskwie i cerkwi św. Pimena w tym samym mieście. 7 czerwca 1953 w soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie miała miejsce jego chirotonia na biskupa astrachańskiego i stalingradzkiego. Po roku został przeniesiony na katedrę penzeńską i sarańską. W 1960 został biskupem kałuskim i borowskim, po trzech latach - iwanowskim i kineszemskim, zaś od 1965 do śmierci w 1967 sprawował urząd biskupa charkowskiego i bohoduchowskiego. Uroczystości pogrzebowe zmarłego w Moskwie hierarchy prowadził w cerkwi św. św. Adriana i Natalii arcybiskup talliński i estoński Aleksy. Duchowny został pochowany na Cmentarzu Babuszkińskim w Moskwie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Leonid (Siencow) - jurysdykcja Patriarchatu Moskiewskiego; Antoni (Sinkiewicz)- jurysdykcja Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji
Naczelnik rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie
1948 - 1949
Następca
Włodzimierz (Kobiec)
Poprzednik
Filip (Stawicki)
Biskup astrachański
1953 - 1954
Następca
Sergiusz (Łarin)
Poprzednik
Cyryl (Pospiełow)
Biskup penzeński
1954 - 1960
Następca
Teodozjusz (Pogorski)
Poprzednik
Onezyfor (Ponomariow)
Biskup kałuski
1960 - 1962
Następca
Stefan (Nikitin)
Poprzednik
Hilarion (Prochorow)
Biskup iwanowski
1963 - 1964
Następca
Antoni (Krotewycz)