Leonid Szamkowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leonid Szamkowicz
Leonid Shamkovich 1968.jpg
Leonid Szamkowicz, Amsterdam 1968
Państwo  ZSRR
 Izrael
 Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1923
Rostów nad Donem
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 2005
Nowy Jork
Tytuł szachowy arcymistrz (1965)
Gnome-go-next.svg Izraelscy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Amerykańscy arcymistrzowie szachowi

Leonid Szamkowicz, ros. Леонид Александрович Шамкович (ur. 1 czerwca 1923 w Rostowie nad Donem, zm. 22 kwietnia 2005 w Nowym Jorku)[1]amerykański szachista pochodzenia rosyjskiego, autor książek o tematyce szachowej, arcymistrz od 1965 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić w połowie lat 50. XX wieku. W 1954 i 1956 r. zwyciężył w mistrzostwach RFSRR[2], w 1954 r. zadebiutował również w finale indywidualnych mistrzostw Związku Radzieckiego. Do 1972 r. w finałowych turniejach wystąpił jeszcze pięciokrotnie, najlepszy wynik osiągając na przełomie 1964 i 1965 r. w Kijowie, gdzie podzielił V-VI miejsce[3]. W 1961 podzielił I m. (wspólnie z Dawidem Bronsteinem) w mistrzostwach Moskwy[4]. W 1962 r. zwyciężył w Duszanbe, w 1965 r. zajął III m. (za Paulem Keresem i Vlastimilem Hortem) w Mariańskich Łaźniach, natomiast w 1967 r. podzielił I m. w Salgótarján (memoriał Lajosa Asztalosa, wspólnie z Istvanem Bilkiem) i w Soczi (wspólnie z Aleksandrem Zajcewem, Władimirem Simaginem, Nikołajem Krogiusem i Borysem Spasskim). W 1969 r. zwyciężył w Konstancy, natomiast w 1972 r. podzielił I m. w Timișoarze. W 1975 r. opuścił Związek Radziecki, wyjeżdżając najpierw do Izraela, następnie do Kanady, by ostatecznie osiedlić się w Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku zajął I m. w turnieju Canadian Open w Calgary, a w 1976 i 1977 r. podzielił I m. w turniejach U.S. Open (w pierwszym przypadku z Anatolijem Lejnem, a w drugim – z Andrew Soltisem i Timothy Taylorem). W 1978 r. zdobył w Pasadenie brązowy medal indywidualnych mistrzostw USA, natomiast w 1980 r. reprezentował Stany Zjednoczone na rozegranej w Valletcie szachowej olimpiadzie, na której amerykańscy szachiści zajęli IV miejsce[5]. W 1980 r. podzielił II m. (za Yehudą Gruenfeldem, wspólnie z Carlosem Cuartasem) w Biel, w 1981 r. podzielił III m. (za Yehudą Gruenfeldem i Anatolijem Lejnem, wspólnie z Johnem Fedorowiczem) w memoriale Edwarda Laskera w Nowym Jorku, natomiast w 1982 r. był drugi w Nowym Jorku. W kolejnych latach nie osiągnął już tak znaczących rezultatów, jednym z ostatnich jego sukcesów było dz. II m. (za Johnem Donaldsonem) na Bermudach w 1995 roku.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1973 r., z wynikiem 2540 punktów dzielił wówczas 41-44. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie dzieląc 22-24. miejsce wśród radzieckich szachistów[6].

Był autorem lub współautorem kilku książek o tematyce szachowej. Zmarł w 2005 r., przyczyną śmierci była choroba Parkinsona.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]