Leopold Berg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leopold Berg
Ilustracja
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1894
Falkenstein
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Jednostki 7 Pułk Ułanów Lubelskich
Korpus Ochrony Pogranicza
Centrum Wyszkolenia Kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Leopold Berg (ur. 23 lipca 1894 w Falkenstein, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leopold Berg urodził się w rodzinie Jana i Katarzyny z domu Enders. Ukończył gimnazjum oraz Szkołę Kursów Handlowych we Lwowie.

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1914 został powołany do armii austriackiej. Służył w 4 pułku ułanów oraz 12 kawaleryjskim baonie szturmowym. Trzykrotnie ranny. Służbę zakończył w stopniu wachmistrza.

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

6 listopada 1918 r. na ochotnika wstąpił do 7 pułku ułanów. 1 grudnia 1918 wraz z 1 szwadronem został skierowany na front ukraiński. 11 grudnia 1918 r. za udział w bitwie pod wsią Potylicz odznaczony Orderem Virtuti Militari. W 1920 r. walczył z 7 puł na froncie bolszewickim.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1920 roku i przydzielony do 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim. 5 października 1924 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[1]. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[2]. W 1931 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i przydzielony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. W roku szkolnym 1931/1932 dowodził 1 plutonem II szwadronu szkolnego. W roku szkolnym 1932/1933, 1933/1934 i 1934/1935 dowodził II szwadronem szkolnym. W roku szkolnym 1935/1936 i 1936/1937 dowodził I szwadronem szkolnym. W roku szkolnym 1937/1938 i 1938/1939 był zastępca podpułkownika Edwarda Wani, komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii[3]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był kwatermistrzem w 27 pułku ułanów.

W czasie walk dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[4]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” w Łasku został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Leopolda Berga.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 399.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 107.
  3. Radomyski 1992 ↓, s. 40-45.
  4. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 39 z 1921 roku, poz. 1822.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]