Lesław Boroński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lesław Boroński
Data i miejsce urodzenia 1854
Kraków
Data i miejsce śmierci 6 marca 1897
Katowice
Narodowość polska

Lesław Franciszek Boroński (ur. w 1854 w Krakowie, zm. 6 marca 1897 w Katowicach) – polski adwokat, redaktor, działacz polityczny i społeczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1854 w Krakowie. Tam ukończył szkołę i Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był adwokatem krajowym we Krakowie. Po ustąpieniu Tadeusza Romanowicza został redaktorem i wydawcą pisma „Nowa Reforma”. Zasiadał w Radzie Miejskiej Krakowa. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Szkoły Ludowej. Uczestniczył w procesach politycznych. Członek korespondent Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu od 1896 roku[1].

Popełnił samobójstwo z broni palnej 6 marca 1897 w Katowicach (przyczyną targnięcia się na życie miała być przegrana w wyborach do Rady Miejskiej i kłopoty finansowe).

Był żonaty, miał syna. Pochowany tymczasowo w Katowicach. W kwietniu rodzina przewiozła zwłoki do Krakowa i tu 15 kwietnia złożono je do grobu na Cmentarzu Rakowickim[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie z Zarządu Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswylu za Rok ...., 1899, s. 8.
  2. Zwłoki s.p. dra Lesława Borońskiego Dziennik Krakowski 1897 nr 386 s.6