Leszek Jaworski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leszek Jaworski
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 26 października 1928
Łódź
Data i miejsce śmierci 25 grudnia 2011
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 19491978
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Siły Powietrzne RP
Stanowiska instruktor pilot
dowódca klucza
dowódca eskadry
dowódca pułku
starszy inspektor techniki pilotowania lotnictwa transportowego i łącznikowego
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Leszek Jaworski (ur. 26 października 1928 w Łodzi, zm. 26 grudnia 2011 w Poznaniu) – pułkownik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leszek Jaworski
Kadra 1 szkolnej eskadr 64 lps OSL im. Żwirki i Wigury z dowódcą kpt. pil. Leszkiem Jaworskim, obok kpt. pil. Zofia Andrychowska
Dowódca eskadry Leszek Jaworski w gronie pilotów 64 lpsz OSL im. J.Krasickiego na szkoleniu kondycyjnym w Groniku
Uroczystość wojskowa w 64 lpsz, meldunek składa dowódca mjr pil. Leszek Jaworski, obok szef sztabu. Przyjmuje meldunek komendant OSL im. J. Krasickiego ppłk pil. Józef Kowalski

Urodził się 26 października 1928 w Łodzi. W rodzinnym mieście ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Podczas okupacji niemieckiej pracował przymusowo w fabryce Siemensa. Po wojnie kontynuował naukę w Wieczorowej Szkole Powszechnej nr 4 w Łodzi, a następnie pracował ucząc się jednocześnie w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Świadectwo dojrzałości otrzymał w roku 1949.

25 września 1949, po zdaniu egzaminów wstępnych, został przyjęty do eskadry oficerów rezerwy lotnictwa nr 26 przy Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. W 26 eskadrze ukończył kurs pilotażu. 3 września 1950 był promowany do stopnia chorążego. Pozostał w Oficerskiej Szkole Lotniczej jako instruktor pilotażu w eskadrze wyszkolenia podstawowego nr 3 bazującej w Dęblinie. W lipcu 1951 został przeniesiony do nowo powstałej 8 eskadry szkolnej w Białej Podlaskiej, gdzie w dalszym ciągu pełnił obowiązki pilota-instruktora. W czasie służby w Białej Podlaskiej wyszkolił 36 podchorążych.

17 lipca 1952 z powodu rozszczelnienia instalacji paliwowej w samolocie Po-2 przymusowo lądował w polu. W 1953 został przeniesiony do 9 eskadry szkolnej w Krzewicy na stanowisko dowódcy klucza.

W latach 1957-1958 był dowódcą 9 Eskadry Pilotażu Podstawowego w Przasnyszu. W 1958 został dowódcą 1 Eskadry Szkolnej Lotniczo-Technicznej 64 Lotniczego Pułku Szkolnego w Przasnyszu. W 1960 został zastępcą dowódcy 64 Lotniczego Pułku Szkolnego do spraw szkolenia lotniczego. 4 czerwca 1961 po raz drugi przymusowo lądował. Tym razem na samolocie PZL TS-8 Bies, w którym nastąpiła awaria silnika. W okresie od 24 maja do grudnia 1963 dowodził 64 Lotniczym Pułkiem Szkolnym w Przasnyszu.

15 lutego 1964 został starszym inspektorem techniki pilotowania lotnictwa transportowego i łącznikowego w Dowództwie Lotnictwa Operacyjnego w Poznaniu, a od 1968 w Dowództwie Wojsk Lotniczych w Poznaniu. 16 października 1978 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy.

Był pilotem wojskowym klasy mistrzowskiej. Na swoim koncie ma nalot ponad 5400 godzin oraz 14 skoków spadochronowych. Mieszkał z żoną Krystyną w Poznaniu. Miał dwoje dzieci: córkę Jolantę i syna Jacka, który założył własną rodzinę. Pasjonował się literaturą historyczną.

W latach 1973-1978 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Społecznie pracował w Stowarzyszeniu Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP. Zmarł 26 grudnia 2011 w Poznaniu w wieku 83 lat. Pogrzeb odbył się w dniu 29 grudnia 2011 na cmentarzu parafialnym w Puszczykowie k. Poznania[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aktualności grudnia` 2011. Stowarzyszenie Seniorów Lotnictwa Wojskowego Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2013-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-24)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Zieliński, Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921-2000, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2001, ​ISBN 83-909008-6-6​.