Lew (Czeriepanow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lew
Leonid Czeriepanow
biskup stawropolski
Ilustracja
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1888
Polewskij Zawod
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1937
Wyspy Sołowieckie
biskup stawropolski
Okres sprawowania 1933–1934
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1923
Diakonat do 1909
Prezbiterat 1909
Nominacja biskupia 19 grudnia 1922
Sakra biskupia 26 stycznia 1923
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 stycznia 1923
Miejscowość Ufa
Konsekrator Jan (Pojarkow)
Współkonsekratorzy Piotr (Gasiłow)

Lew, imię świeckie Leonid Wsiewołodowicz Czeriepanow (ur. 5 sierpnia 1888 w Polewskim Zawodzie, zm. 8 grudnia 1937) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem kapłana prawosławnego. W 1909, po ukończeniu seminarium duchownego w Permie, przyjął święcenia kapłańskie jako mężczyzna żonaty. Przez pięć lat służył w różnych parafiach eparchii permskiej i solikamskiej. Następnie od 1914 do 1915 był kapelanem żeńskiego monasteru w Niżnie-Tagilskim Zawodzie. Po rewolucji październikowej bezskutecznie usiłował uchronić wspólnotę przed likwidacją. Przed 1923 jego żona zmarła; w wymienionym roku złożył wieczyste śluby mnisze w związku z uzyskaną 19 grudnia 1922 nominacją na biskupa niżnotagilskiego, wikariusza eparchii jekaterynburskiej. Jego chirotonia biskupia miała miejsce 26 stycznia 1923 w Ufie; jako główny konsekrator wziął w niej udział biskup ufimski Andrzej. W eparchii jekaterynburskiej zwalczał wpływy Żywej Cerkwi.

Aresztowany w czerwcu 1923, został następnie skazany na trzyletnią zsyłkę do Chiwy (w drugiej instancji wyrok złagodzono do dwóch lat). Przebywał na zesłaniu w Kazachstanie i Turkmenistanie. W 1927 zabroniono mu ponadto zamieszkiwania w Moskwie, Leningradzie, Charkowie, Kijowie, Odessie, Rostowie nad Donem i na Uralu. W tym samym roku mianowany biskupem ałmackim i turkiestańskim. Był pierwszym prawosławnym hierarchą skierowanym do Ałma-Aty od czasu zabójstwa biskupa Pimena (Biełolikowa). Jego zadaniem było zwalczenie w Kazachstanie i Turkiestanie wpływów Żywej Cerkwi.

Aresztowany latem 1929 i skazany na trzy lata łagrów za sprzeciwianie się zamknięciu cerkwi św. Aleksego i wygłoszenie kazania uznanego za kontrrewolucyjne. Do 1933 przebywał w łagrze w Syktywkarze. Po zwolnieniu został biskupem stawropolskim. Urząd pełnił do kolejnego aresztowania w 1934; został skazany na pięć lat łagrów za „działalność kontrrewolucyjną”. Przebywał w więzieniach w obwodzie amurskim, następnie w obozie w dawnym Monasterze Sołowieckim. W listopadzie 1937 skazany na śmierć przez rozstrzelanie. Stracony w grudniu tego samego roku w więzieniu na Sołowkach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup ałmacki
1927 – 1930
Następca
Herman (Weinberg)
Poprzednik
Serafin (Mieszczeriakow)
Biskup stawropolski
1933 – 1934
Następca
Antoni (Romanowski)