Liczkowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Liczkowce
Личківці
ilustracja
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Rejon husiatyński
Powierzchnia 3.542 km²
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

1313
370.69 os./km²
Nr kierunkowy +380 3557
Kod pocztowy 48253
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Liczkowce
Liczkowce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Liczkowce
Liczkowce
Ziemia49°08′46″N 26°09′36″E/49,146111 26,160000
Portal Portal Ukraina

Liczkowce (ukr. Личківці) – duża wieś położona obecnie na Ukrainie w rejon husiatyńskim obwodu tarnopolskiego, nad rzeką Gniła i Zbrucz koło Husiatyna na Podolu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Światowid, pochodzący z IX wieku (przekazany do Muzeum Archeologicznego)

Do 17 września 1939 należała do Polskiwojewództwo tarnopolskie (Małopolska Wschodnia), po czym włączona została do Ukraińskiej SRR, a później, w roku 1991 do Ukrainy.

W 1848, w pobliżu wsi, której właścicielem był Konstanty Zaborowski[1], z rzeki Zbrucz wydobyto sławny posąg – Światowid, pochodzący z IX wieku (przekazany do Muzeum Archeologicznego w Krakowie).

 Osobny artykuł: Światowid ze Zbrucza.

Do czasu II wojny światowej Liczkowce zamieszkane były w większości przez Polaków. Ludność ukraińska stanowiła mniejszość. We wsi znajdowała się polska szkoła podstawowa, oraz katolicki kościół z 1728 r., który w czasie wojny został zamieniony na magazyn. Budynek jest obecnie ruiną[2].

W II Rzeczypospolitej stacjonowały tu jednostki graniczne Wojska Polskiego: w lutym 1922 w Liczkowcach wystawiła placówkę 1 kompania 23 batalionu celnego.

Wypędzeni[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej, w konsekwencji czystki etnicznej w Małopolsce Wschodniej, której na ludności polskiej dopuszczali się członkowie OUN i UPA, oraz w następstwie zmian granic kraju, polscy mieszkańcy Liczkowiec zmuszeni zostali do przesiedlenia się na zachodnie Ziemie Odzyskane (1946)[3] . Największym skupiskiem byłych mieszkańców Liczkowiec jest miejscowość Wierzbowa na Dolnym Śląsku. Dla zaznaczenia swojego związku z Liczkowcami nowi mieszkańcy Wierzbowej (wcześniej niem. Rückenwaldau) obrali dla kościoła w Wierzbowej wezwanie tożsame z kościołem w Liczkowcach tj. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Dość duża grupa mieszkańców Liczkowiec osiedliła się także we wsi Rurzyca w gminie Goleniów w woj. zachodniopomorskim. Zofia Rzepa, była mieszkanka Liszkowiec, a obecnie Rurzycy, przywiozła do Polski tablicę z orłem w koronie i napisem „Urząd Gminy Liczkowce", którą jej babcia ukryła w dniu agresji ZSRR na Polskę i przechowała przez całą wojnę. Tablica od listopada 2011 r. jest eksponowana w goleniowskiej izbie pamięci.[4]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • zamek – nieistniejący.
  • Kościół z 1728 roku – w ruinie

Urodzeni[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bogumiła Sawa-Sroczyńska, Mieczysław Ludwik Potocki — konserwator zabytków Galicji i historyk Zamościa, „Ochrona Zabytków”, 34/3—4 (134—135) s. 162, 1981
  2. Ruiny kościoła
  3. Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939 - 1946., Wrocław: „Nortom”, 2004, ISBN 83-89684-50-0, OCLC 69633471.
  4. Ryzykowali życie dla godła, goleniowska.com, 14 listopada 2011 [dostęp 2020-05-18] (pol.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Anczarski: Kronikarskie zapisy z lat cierpień i grozy w Małopolsce Wschodniej 1939 - 1946. Wydawnictwo Bł. Jakuba Strzemię Archidiecezji Lwowskiej Ob. Łac. - Oddział w Krakowie, Lwów-Kraków 1998. ​ISBN 83-906044-6-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]