Linijka standardowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kosmologia fizyczna
Ilc 9yr moll4096.png


Wszechświat
(chronologiakształtrozmiarwiek)
Wielki Wybuch

Linijka standardowaobiekt astronomiczny, którego fizyczny rozmiar jest znany[1]. Poprzez zmierzenie jego średnicy kątowej możliwy jest pomiar odległości do niego.

Znając fizyczny rozmiar obiektu astronomicznego i jego rozmiar kątowy, odległość można wyznaczyć na podstawie wzoru:

gdzie:

– rozmiar kątowy w sekundach łuku,
– średnica danego obiektu,
– jego odległość od obserwatora.

W kosmologii obserwacyjnej najbardziej użyteczną linijką standardową jest „horyzont dźwiękowy” w chwili ostatniego rozproszenia, mierzony poprzez badanie właściwości promieniowania tła (w szczególności kątowego widma mocy) lub akustycznych oscylacji barionów (ang. BAO). Gromady galaktyk i radiogalaktyki również mogą być wykorzystane jako linijki standardowe (przy pewnych założeniach), ale są mniej dokładnie niż połączenie metod CMB i BAO[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b R. Lazkoz, S. Nesseris, L. Perivolaropoulos, Comparison of standard ruler and standard candle constraints on dark energy models, „Journal of Cosmology and Astroparticle Physics”, 07, 2008, DOI10.1088/1475-7516/2008/07/012, ISSN 1475-7516, arXiv:0712.1232 (ang.).