Lista zawodowych mistrzów świata wagi junior koguciej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Waga juniorkogucia jest jedną z młodszych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1920, ale nigdy nie była stosowana. Reaktywowana została w roku 1979 przez WBC z limitem 115 funtów, a następnie przyjęta przez WBA (1981), IBF (1983) i WBO (1989). Jej limit wynosi 52,2 kg (115 funtów).

Każda z federacji boksu zawodowego uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
2 lutego 1980 24 stycznia 1981 Rafael Orono  Wenezuela WBC 3

Orono został inauguracyjnym mistrzem federacji WBC po pokonaniu Południowokoreańczyka Lee Seung-hoona[1].

24 stycznia 1981 28 listopada 1982 Kim Chul-ho  Korea Południowa WBC 5
12 września 1981 5 grudnia 1981 Gustavo Ballas  Argentyna WBA 0

Ballas został pierwszym mistrzem federacji WBA po zwycięstwie nad Południowokoreańczykiem Bae Sok-chulem przez TKO w 8r[2].

5 grudnia 1981 8 kwietnia 1982 Rafael Pedroza  Panama WBA 0
8 kwietnia 1982 1984 Jiro Watanabe  Japonia WBA 6

Watanabe pokonał Payao Poontarata 5 lipca 1984 i został mistrzem WBC, ale WBA nie uznała tej walki za unifikacyjną i pozbawiła go swojego pasa[3].

28 listopada 1982 27 listopada 1983 Rafael Orono  Wenezuela WBC 3
27 listopada 1983 5 lipca 1984 Payao Poontarat  Tajlandia WBC 1
10 grudnia 1983 3 maja 1985 Chun Ju-do  Korea Południowa IBF 5

Ju Do Chun został pierwszym mistrzem federacji IBF po pokonaniu Japończyka Ken Kasugai przez TKO w 5r[4].

5 lipca 1984 30 marca 1986 Jiro Watanabe  Japonia WBC 4
21 listopada 1984 21 grudnia 1991 Khaosai Galaxy  Tajlandia WBA 19

Khaosai Galaxy pozostawił wakujący tytuł kończąc karierę po 19 zwycięskiej obronie 21 grudnia 1991 z Armando Castro[5].

3 maja 1985 15 lutego 1986 Ellyas Pical  Indonezja IBF 1
15 lutego 1986 5 lipca 1986 Cesar Polanco  Dominikana IBF 0
30 marca 1986 16 maja 1987 Gilberto Roman  Meksyk WBC 6
5 lipca 1986 28 lutego 1987 Ellyas Pical  Indonezja IBF 1

Pical został pozbawiony tytułu IBF po walce z Khaosai Galaxym o pas WBA, którą przegrał przez TKO w 14r[6].

16 maja 1987 8 sierpnia 1987 Santos Benigno Laciar  Argentyna WBC 0
17 maja 1987 17 października 1987 Chang Tae-il  Korea Południowa IBF 0
8 sierpnia 1987 8 kwietnia 1988 Sugar Baby Rojas  Kolumbia WBC 1
17 października 1987 14 października 1989 Ellyas Pical  Indonezja IBF 3
8 kwietnia 1988 7 listopada 1989 Gilberto Roman  Meksyk WBC 5
29 kwietnia 1989 22 lutego 1992 José Ruíz  Portoryko WBO 4

José Ruiz został pierwszym mistrzem federacji WBO po zwycięstwie na punkty nad Sugar Baby Rojasem[7].

14 października 1989 21 kwietnia 1990 Juan Polo Perez  Kolumbia IBF 0
7 listopada 1989 20 stycznia 1990 Nana Konadu  Ghana WBC 0
20 stycznia 1990 13 listopada 1993 Moon Sung-kil  Korea Południowa WBC 9
21 kwietnia 1990 16 stycznia 1993 Robert Quiroga  Stany Zjednoczone IBF 5
22 lutego 1992 4 września 1992 Jose Quirino  Meksyk WBO 0
10 kwietnia 1992 18 września 1994 Katsuya Onizuka  Japonia WBA 5
4 września 1992 25 marca 1994 Johnny Bredahl  Dania WBO 3

Bredahl pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii koguciej.

16 stycznia 1993 29 sierpnia 1994 Julio Cesar Borboa  Meksyk IBF 5
13 listopada 1993 4 maja 1994 Jose Luis Bueno  Meksyk WBC 0
4 maja 1994 20 lutego 1997 Hiroshi Kawashima  Japonia WBC 6
29 sierpnia 1994 7 października 1995 Harold Grey  Kolumbia IBF 3
18 września 1994 22 lipca 1995 Lee Hyung-chul  Korea Południowa WBA 1
12 października 1994 18 lipca 1997 Johnny Tapia  Stany Zjednoczone WBO 11
22 lipca 1995 24 sierpnia 1996 Alimi Goitia  Wenezuela WBA 3
7 października 1995 27 kwietnia 1996 Carlos Gabriel Salazar  Argentyna IBF 1
27 kwietnia 1996 24 sierpnia 1996 Harold Grey  Kolumbia IBF 0
24 sierpnia 1996 18 lipca 1997 Danny Romero  Stany Zjednoczone IBF 2
24 sierpnia 1996 23 grudnia 1997 Yokthai Sithoar  Tajlandia WBA 4
20 lutego 1997 29 sierpnia 1998 Gerry Peñalosa  Filipiny WBC 3
18 lipca 1997 1998 Johnny Tapia  Stany Zjednoczone IBF i WBO 2

Tapia pozostawił wakujące tytuły przechodząc do kategorii koguciej.

23 grudnia 1997 23 grudnia 1998 Satoshi Iida  Japonia WBA 2
29 sierpnia 1998 27 sierpnia 2000 Cho In-joo  Korea Południowa WBC 5
7 listopada 1998 7 czerwca 1999 Victor Godoi  Argentyna WBO 0
23 grudnia 1998 31 lipca 1999 Jesús Kiki Rojas  Wenezuela WBA 1
7 czerwca 1999 20 listopada 1998 Diego Morales  Meksyk WBO 1
24 kwietnia 1999 2000 Mark Johnson  Stany Zjednoczone IBF 2

Johnson pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wagi koguciej.

31 lipca 1999 9 października 2000 Hideki Todaka  Japonia WBA 2
20 listopada 1999 16 czerwca 2001 Adonis Rivas  Nikaragua WBO 2
22 lipca 2000 4 stycznia 2003 Felix Machado  Wenezuela IBF 3
27 sierpnia 2000 28 czerwca 2004 Masamori Tokuyama  Korea Północna WBC 8
9 października 2000 11 marca 2001 Leo Gamez  Wenezuela WBA 0
11 marca 2001 9 marca 2002 Celes Kobayashi  Japonia WBA 1
16 czerwca 2001 22 czerwca 2002 Pedro Alcázar  Panama WBO 1
9 marca 2002 3 grudnia 2004 Alexander Muñoz  Wenezuela WBA 3
22 czerwca 2002 16 sierpnia 2003 Fernando Montiel  Meksyk WBO 1
4 stycznia 2003 3 listopada 2006 Luis Alberto Pérez  Nikaragua IBF 3

Pérez stracił tytuł nie mogąc utrzymać wagi i przeszedł do kategorii koguciej[8].

16 sierpnia 2003 25 września 2004 Mark Johnson  Stany Zjednoczone WBO 1
28 czerwca 2004 18 lipca 2005 Katsushige Kawashima  Japonia WBC 2
25 września 2004 9 kwietnia 2005 Ivan Hernandez  Meksyk WBO 0
3 grudnia 2004 22 lipca 2006 Martín Castillo  Meksyk WBA 3
9 kwietnia 2005 2009 Fernando Montiel  Meksyk WBO 4

Montiel pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wagi koguciej.

18 lipca 2005 6 grudnia 2006 Masamori Tokuyama  Korea Północna WBC 1

Tokuyama pozostawił wakujący tytuł kończąc karierę po jego obronie z José Navarro 27 lutego 2006[9].

22 lipca 2006 3 maja 2007 Nobuo Nashiro  Japonia WBA 1
3 stycznia 2007 17 maja 2008 Cristian Mijares  Meksyk WBC 5
3 maja 2007 17 maja 2008 Alexander Muñoz  Wenezuela WBA 2
13 października 2007 2 sierpnia 2008 Dimitri Kirilov  Rosja IBF 1
17 maja 2008 1 listopada 2008 Cristian Mijares  Meksyk WBA Super
i WBC
1
2 sierpnia 2008 1 listopada 2008 Wachtang Darczinjan  Armenia IBF 1
15 września 2008 8 maja 2010 Nobuo Nashiro  Japonia WBA 2
1 listopada 2008 lipiec 2009 Wachtang Darczinjan  Armenia WBA Super,
WBC i IBF
1

Darchinyan zrezygnował z tytułu IBF stając 11 lipca 2009 do pojedynku z Josephem Agbeko, mistrzem IBF wagi koguciej, który przegrał na punkty.

28 marca 2009 4 września 2009 José López  Portoryko WBO 0
lipiec 2009 2010 Wachtang Darczinjan  Armenia WBA Super
i WBC
2

Darchinyan 20 maja 2010 zdobył tytuł organizacji IBO w wadze koguciej rezygnując z obrony tytułów WBA i WBC.

4 września 2009 21 listopada 2009 Marvin Sonsona  Filipiny WBO 0

Sonsona stracił tytuł nie mogąc dotrzymać limitu wagi w spotkaniu z Alejandro Hernandezem 21 listopada 2009. Pojedynek zakończył się remisem i tytuł oznaczono jako wakat[10].

15 września 2009 31 lipca 2010 Simphiwe Nongqayi  Południowa Afryka IBF 1
30 lipca 2010 2010 Jorge Arce  Meksyk WBO 0

Arce zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Angky Angkota (Indonezja) przez TKO w 7r. Pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wyższej kategorii[11].

8 maja 2010 31 sierpnia 2011 Hugo Fidel Cázares  Meksyk WBA 4
15 maja 2010 30 grudnia 2014 Omar Andrés Narváez  Argentyna WBO 11
31 lipca 2010 11 grudnia 2010 Juan Alberto Rosas  Meksyk IBF 0
20 września 2010 19 sierpnia 2011 Tomás Rojas  Meksyk WBC 2

Rojas zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Japończyka Kohei Kono[12].

11 grudnia 2010 sierpień 2011 Cristian Mijares  Meksyk IBF 1

Mijares pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii koguciej[13].

19 sierpnia 2011 27 marca 2012 Suriyan Sor Rungvisai  Tajlandia WBC 1
31 sierpnia 2011 listopad 2011 Tomonobu Shimizu  Japonia WBA 0

Shimizu utracił tytuł mistrzowski ze względu na przewlekłą kontuzję odniesioną w walce z Hugo Fidelem Cázaresem.

8 października 2011 11 lutego 2012 Rodrigo Guerrero  Meksyk IBF 0

Guerrero zdobył wakujący tytuł po pokonaniu rodaka Raula Martineza[14].

7 grudnia 2011 31 grudnia 2012 Tepparith Kokietgym  Tajlandia WBA 3
11 lutego 2012 czerwiec 2013 Juan Carlos Sánchez Jr.  Meksyk IBF 3

Sanchez został pozbawiony tytułu IBF w czerwcu 2013.

27 marca 2012 3 maja 2013 Yōta Satō  Japonia WBC 2
31 grudnia 2012 6 maja 2013 Kōhei Kōno  Japonia WBA 0
3 maja 2013 31 maja 2014 Srisaket Sor Rungvisai  Tajlandia WBC 1
6 maja 2013 2 grudnia 2013 Liborio Solís  Wenezuela WBA 0

Solís został pozbawiony tytułu WBA 2 grudnia 2013 z powodu niemożności utrzymania wagi.

3 września 2013 19 marca 2014 Daiki Kameda  Japonia IBF 0

Kameda zdobył wakujący tytuł IBF po pokonaniu Rodrigo Guerrero na punkty. Zrezygnował z tytułu w marcu 2014.

26 marca 2014 Nadal Kōhei Kōno  Japonia WBA 1
31 maja 2014 Nadal Carlos Cuadras  Meksyk WBC 4
18 lipca 2014 6 lipca 2015 Zolani Tete  Południowa Afryka IBF 1

Tete zdobył wakujący tytuł IBF po pokonaniu Teiru Kinoshity na punkty. Zrezygnował z niego 6 lipca 2015.

30 grudnia 2014 Nadal Naoya Inoue  Japonia WBO 0
18 lipca 2015 Nadal McJoe Arroyo  Portoryko IBF 0

Arroyo zdobył wakujący tytuł IBF po zwycięstwie nad Anthonym Villanuevą z Filipin.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]