Locja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Locja – dział wiedzy nautycznej (nautyki) opisujący wody żeglowne oraz wybrzeża z punktu widzenia bezpiecznej i sprawnej żeglugi. Dotyczy on zarówno wód morskich, jak i śródlądowych dróg żeglownych (czyli przeznaczonych do żeglugi), oraz ich otoczenia. Pomaga lub wręcz umożliwia przejście trudnych nawigacyjnie akwenów i szlaków, oraz opisuje miejsca docelowe żeglugi, jak porty wraz z ich otoczeniem oraz prowadzące do nich tory wodne[1][2].

Locja morska[edytuj | edytuj kod]

Wiadomości z zakresu locji morskiej wydawane są w postaci ksiąg (opisów tekstowych) uzupełniających wiadomości podane na mapach. Księgi opisują geografię akwenów (wraz z opisem dna, prądami morskimi, pływami), geografię widocznych fragmentów wybrzeża, znaki nawigacyjne, charakterystyczne elementy linii brzegowej mogące pomóc w nawigacji, warunki pogodowe (np. wiatry, możliwe zalodzenia), sposoby komunikacji na danym obszarze, godziny funkcjonowania urządzeń i instytucji związanych z komunikacją wodną, obowiązujące przepisy miejscowe, miejscowe słownictwo ważnych z punktu widzenia żeglugi terminów, miejsca zaopatrzenia w różne rzeczy i materiały (np. źródła pozyskania paliwa, czystej wody) oraz inne ważne elementy otaczającej infrastruktury[3].

Wśród danych geograficznych szczególny nacisk kładziony jest zarówno na miejsca niebezpieczne, jak i miejsca dogodne do przemieszczania się lub postoju.

Locja uwzględnia również zmienność panujących warunków, np. ze względu na pogodę, porę dnia lub roku, a jeżeli jest to istotne, to może opisywać nawet tak nietypowe rzeczy jak: obecność piratów, rzetelność oznakowania, czy obyczaje miejscowej ludności, władz, załóg lokalnych statków i obsługi portu.

Księgi locji wydawane są przez większość państw. Najszerszy zakres, obejmujący cały świat, wydaje Admiralicja Brytyjska w USA National Geospatial-Intelligence Agency[4]. W Polsce księgi locji, mapy oraz spisy świateł nawigacyjnych wydaje Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej[5]. Aby były użyteczne, księgi locji należy aktualizować korzystając z oryginalnych wydawnictw (Notices to Mariners Admiralicji Brytyjskiej, Wiadomości Żeglarskie wydawane przez BHMW, US Notice to Mariners[6] lub inne)[2].

Locja morska zajmuje się także opisem, oraz ujednoliceniem oznakowań szlaków wodnych.

Locja śródlądowa[edytuj | edytuj kod]

Na śródlądziu locja zajmuje się następującymi zagadnieniami[7][8]:

Inne locje[edytuj | edytuj kod]

Na internetowych stronach WWW dotyczących tematyki morskiej, żeglarskiej, szantowej, sportów wodnych itp., mianem locji tytułuje się podstrony zawierające zbiory linków, czyli tzw. linkownie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Locja. Encyklopedia PWN. [dostęp 2019-03-04].
  2. a b 4winds.pl: Locja morska cz. 1. tawernaskipperow.pl. [dostęp 2019-03-04].
  3. Locja Bałtyku, wybrzeże polskie, 502. Gdynia: Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej, 2016. ISBN 978-83-61175-16-2.
  4. Maritime Safety Information (ang.). National Geospatial-Intelligence Agency.
  5. Oficjalna strona BHMW.
  6. US Notice to Mariners (ang.). National Geospatial-Intelligence Agency.
  7. Piotr Jodkowski: Locja śródlądowa – drogi wodne i znaki żeglugowe. czarteruj.com. [dostęp 2019-03-04].
  8. Piotr Wojciechowski: Locja śródlądowa. zegluga-wroclaw.pl. [dostęp 2019-03-04].