Lubań Śląski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lubań Śląski
Budynek dworca kolejowego Lubań, widok z biurowca ZNTK
Budynek dworca kolejowego Lubań, widok z biurowca ZNTK
Państwo  Polska
Miejscowość Lubań
Data otwarcia 1865
Poprzednie nazwy Lauban
Dane techniczne
Liczba peronów 5
Liczba krawędzi
peronowych
6
Kasy N
Linie kolejowe
Położenie na mapie Lubania
Mapa lokalizacyjna Lubania
Lubań Śląski
Lubań Śląski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lubań Śląski
Lubań Śląski
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Lubań Śląski
Lubań Śląski
Położenie na mapie powiatu lubańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubańskiego
Lubań Śląski
Lubań Śląski
Ziemia51°06′42″N 15°17′37″E/51,111667 15,293611
Portal Portal Transport szynowy

Lubań Śląskistacja kolejowa w Lubaniu, w województwie dolnośląskim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. XIX wieku wzrastało zapotrzebowanie na wydobywany na Śląsku węgiel kamienny. W 1862 Sejm Prus podjął uchwałę o przyznaniu środków na rzecz budowy Śląskiej Kolei Górskiej (Schlesische Gebirgsbahn). Rozpoczęcie budowy miało miejsce 13 sierpnia 1863, kiedy dokonano pierwszego wkopu łopaty na trasie Węgliniec – Lubań (w okolicach dzisiejszego przejazdu kolejowego na ul. Tkackiej). Po trwającej dwa lata budowie w dniu 18 września 1865 dokonano odbioru trasy kolejowej z Węglińca do Rybnicy, koło Jeleniej Góry, wraz z odgałęzieniem Zgorzelec – Lubań. Odbioru inwestycji dokonał minister handlu – hrabia von Itzenplitz. Dwa dni później dokonano poświęcenia i oficjalnego otwarcia trasy[2].

Gmach dworca zaprojektował architekt Hermann Cuno. Cegła do jego budowy pochodziła z lokalnych zakładów ceramicznych Alberta Augustina, który sam prowadził budowę dworca. Dworzec składał się z dwóch skrzydeł północnego i południowego połączonych łącznikiem. W północnym skrzydle znajdowało się główne wejście. Wyjście na dwa perony ulokowano w łączniku po obu stronach. Budynek mieścił restaurację, bufet, hol i kasy biletowe. Była tam też kasa bagażowa, pomieszczenie telegrafu, poczekalnia dla kobiet, dla podróżnych klasy I i II oraz dla podróżnych klasy III i IV. W pewnym oddaleniu od dworca ulokowano toalety.

Przed II wojną światową linia Zgorzelec – Wrocław oraz sieć linii bocznych odchodzących od magistrali były zelektryfikowane[3].

W Lubaniu istniała podstacja trakcyjna, którą wraz z zasilaniem linii do Leśnej zaraz po zakończeniu działań wojennych uruchomili pozostali na miejscu kolejarze niemieccy[3]. Departament Elektryczny Ministerstwa Komunikacji w Warszawie przygotowywał wznowienie ruchu pociągów elektrycznych, delegując w lipcu 1945 roku na teren tworzonej Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych we Wrocławiu 22 specjalistów trakcji elektrycznej (dla obsadzenia stanowisk kierowniczych) oraz 15 maszynistów[3]. Pod nadzorem delegatów PKP uruchomiono również sieć elektryczną na odcinku Jelenia Góra – Lubań oraz liniach wychodzących z Jeleniej Góry do Karpacza i Szklarskiej Poręby[3]. Naprawę sieci między Lubaniem a Zgorzelcem przerwano na kilka tygodni przed potencjalnym zakończeniem[3]. W Moskwie doszło do podpisania datowanego na 8 lipca 1945 roku porozumienia między rządami Polski i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, na mocy którego system kolei elektrycznych w Sudetach został uznany za radziecką zdobycz wojenną i przeznaczony do demontażu i wywiezienia do ZSRR[3]. Urządzenia, których Sowieci przez 3 tygodnie planowego demontażu nie byli w stanie zabrać decyzją Ministerstwa Komunikacji zdemontowano i przekazano do użycia wtórnego na liniach kolejowych i tramwajowych (resztki drutu trakcyjnego oraz liczne słupy szlakowe)[3]. Departament Elektrotechniczny Ministerstwa Komunikacji, mając na względzie górski charakter linii apelował o natychmiastowe, ponowne zelektryfikowanie szlaków polskim systemem prądu stałego o napięciu 3000 V[3]. Trudna sytuacja gospodarcza Polski sprawiła, że reelektryfikację głównych szlaków (odcinki Wrocław – Jelenia Góra, następnie Jelenia Góra – Węgliniec i Jelenia Góra – Szklarska Poręba) przeprowadzono odpowiednio: u schyłku lat sześćdziesiątych i w połowie lat 80. XX wieku[3].

Połączenia z Lubania Śląskiego[edytuj | edytuj kod]

Połączenia ze stacji w kwietniu 2019[4]:

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Linie kolejowe[edytuj | edytuj kod]

  • 274 Jelenia Góra – Zgorzelec
  • 279 Węgliniec – Lubań
  • 337 Lubań – Leśna (linia towarowa)

Perony[edytuj | edytuj kod]

Na stacji znajduje się 5 peronów.

Lp. 1 peron 2 peron 3 peron 4 peron 5 peron
Kierunek Zgorzelec

Jelenia góra

Zgorzelec

Jelenia góra

Leśna Węgliniec

Jelenia Góra

Węgliniec

Jelenia Góra

Stan Używany Używany Nieużywany Używany Używany

Inne obiekty[edytuj | edytuj kod]

  • wieża wodna
  • plac załadunkowy
  • 3 nastawnie Lb, Lb1, Lb2
  • waga wagonowa
  • skrajnik
  • garaże drezyn

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz stacji pasażerskich wraz z ich kategoryzacją oraz określeniem dostępności do obiektu, l.p. 224.
  2. Naszeluzyce.pl, 150 lat kolei w Lubaniu, naszeluzyce.pl [dostęp 2017-10-05] (pol.).
  3. a b c d e f g h i Andrzej Etmanowicz. Koleje elektryczne Dolnego Śląska po przejęciu przez PKP w 1945 roku. „Parowozik”. 4/1990, s. 6-7 oraz 15, 1990. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych (pol.). [dostęp 2017-10-24]. [zarchiwizowane z adresu 2013-07-08]. 
  4. Twój Plan Podróży - Odjazdy/przyjazdy, rozklad.sitkol.pl [dostęp 2019-04-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Lubań Śląski
Linia 274. Wrocław Świebodzki – Görlitz (177,79 km)
BSicon KBHFaq.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
Olszyna Lubańska
odległość: 169,72 km
BSicon BHFq.svg
odległość: 8,070 km
Linia 279. Lubań Śląski – Węgliniec (0 km)
BSicon KBHFaq.svg
odległość: 9,08 km
Linia 337. Lubań Śląski – Leśna (0 km)
BSicon KBHFaq.svg
odległość: 1,305 km