Lubocino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lubocino
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat pucki
Gmina Krokowa
Liczba ludności (2006) 170
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 84-110
Tablice rejestracyjne GPU
SIMC 0165155
Położenie na mapie gminy Krokowa
Mapa lokalizacyjna gminy Krokowa
Lubocino
Lubocino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lubocino
Lubocino
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Lubocino
Lubocino
Położenie na mapie powiatu puckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu puckiego
Lubocino
Lubocino
Ziemia54°43′36″N 18°08′31″E/54,726667 18,141944

Lubocino (kaszb. Lëbòcëno, niem. Lubezin)[1]wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Krokowa na północnowschodnich obrzeżach Puszczy Darżlubskiej.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze informacje na temat wsi pochodzą z 1277 w związku z ustaleniem granic wsi Karlikowo. W 1342 wieś wymieniana przy rozgraniczaniu dóbr klasztoru żarnowieckiego. Lubocino było majątkiem rycerskim na prawie polskim, gniazdem rodowym rodziny Lubockich, do której należało w latach 1429-1624. Kolejnymi właścicielami wsi byli:

W 1903 wieś rozparcelowano, gdy przeszła we władanie państwa pruskiego[2].

Podczas zaboru pruskiego wieś nosiła nazwę niemiecką Lubezin. Podczas okupacji niemieckiej nazwa Lubezin w 1942 została przez nazistowskich propagandystów niemieckich (w ramach szerokiej akcji odkaszubiania i odpolszczania nazw niemieckiego lebensraumu) zweryfikowana jako zbyt kaszubska i przemianowana na nowo wymyśloną i bardziej niemieckąLaubheim[3].

Gaz łupkowy[edytuj | edytuj kod]

W Lubocinie w latach 2010-2013 PGNiG wykonało trzy otwory rozpoznawcze za gazem o nazwie: Lubocino–1 i za gazem z łupków o nazwach: Lubocino–2H, Lubocino–3H[4]. Na otworze Lubocino–1 o głębokości 3051 m uzyskano przypływ gazu.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Po 1340 we wsi został wybudowany kościół św. Sebastiana filialny parafii z Krokowej, który w 1580 stał się kościołem luterańskim. W 1667 Piotr Czapski w wyniku interwencji biskupa Madalińskiego, zwraca kościół katolikom. W XVIII wieku kościół popadł w ruinę. W 1789 wieś liczyła siedem domostw. Od 1946 wieś należy do ponownie erygowanej parafii rzymskokatolickiej w Tyłowie należącej do dekanatu Żarnowiec archidiecezji gdańskiej[5].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół dworsko- parkowy z XIX wieku wybudowany przez Rodenackerów. Dwór jest parterowy, murowany, z cegły, na podmurówce z ociosanego kamienia, przykryty dwuspadowym dachem. Na początku XX wieku rozbudowano go o zachodnie skrzydło. Dwór otacza park. Po II wojnie światowej w dworze mieści się szkoła podstawowa[6].
  • Dzwonnica ze zrujnowanego kościoła, znajdująca się na starym, przykościelnym cmentarzu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia z 2016:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fryderyk Lorentz, "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​)
  2. Serwis informacyjny Gminy Krokowa. Lubocino. [dostęp 12 lipca 2009].
  3. Familienforschung in Westpreußen (niem.). [dostęp 2015-08-17].
  4. Zestawienie prac za gazem z łupków – strona infolupki. [dostęp 2016-06-16].
  5. Wioski diecezji Tyłowskiej. [dostęp 12 lipca 2009].
  6. Gminna Ewidencja Zabytków. Gmina Krokowa. [dostęp 2016.06.15].