Wersja ortograficzna: Lubosina

Lubosina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°31′17″N 16°22′39″E
- błąd 38 m
WD 52°31'17.8"N, 16°22'39.7"E, 52°31'19.16"N, 16°22'42.17"E
- błąd 14 m
Odległość 32 m
Lubosina
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat szamotulski
Gmina Pniewy
Wysokość 99[1] m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 217[2]
Strefa numeracyjna 61
Kod pocztowy 62-045
Tablice rejestracyjne PSZ
SIMC 0592733
Położenie na mapie gminy Pniewy
Mapa konturowa gminy Pniewy, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Lubosina”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Lubosina”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Lubosina”
Położenie na mapie powiatu szamotulskiego
Mapa konturowa powiatu szamotulskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Lubosina”
Ziemia52°31′17″N 16°22′39″E/52,521389 16,377500

Lubosinawieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Pniewy.

Wieś szlachecka Luboszina położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[3]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Wieś sołecka położona nad Jeziorem Lubosińskim (pow. 74,4 ha), położona 19 km na południowy zachód od Szamotuł, przy linii kolejowej Rokietnica - Międzychód (obecnie linia nieczynna).

Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z 1387 r. Należała do różnych rodów szlacheckich. W 1939 r. stanowiła własność niemieckiej fundacji rodziny de Rège; majątek liczył 519 ha.

Okolica wsi jest prawie bezleśna - teren falisty, a gleby bardzo urodzajne. Krajobraz urozmaicają dwa jeziora rynnowe: Lubosińskie i Buszewskie, połączone rowem; wypełniają one 4-kilometrową rynnę o kierunku południowym.

Na półwyspie nad Jeziorem Lubosińskim rozciąga się park krajobrazowy z przełomu XVIII i XIX w. o pow. 6,5 ha. W parku znajduje się dwór późnobarokowy - szachulcowy z drugiej połowy XVIII w.; restaurowany w 1961 r. Jest on budowlą parterową, z mieszkalnym poddaszem, na rzucie prostokąta. Nad wejściem na osi znajduje się wystawka zwieńczona trójkątnym frontem. Dwór nakryty jest wysokim czterospadowym, łamanym dachem polskim. Obecnie zdewastowany[4].

Panorama centrum wsi

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według: http://www.wysokosc.mapa.info.pl/
  2. S.C., Najwięcej jest 37-latków, "Gazeta Szamotulska", Nr 5 (884), 3 lutego 2014 r.
  3. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 24.
  4. R.Krygiel, P.Mordal, Vademecum Krajoznawcze Ziemi Szamotulskiej, PTTK Oddział w Szamotułach, Szamotuły 2002, s. 78.