Lucjan Bekerman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lucjan Bekerman
Data urodzenia 13 sierpnia 1886
Data śmierci 19 sierpnia 1940
Zawód, zajęcie prawnik
Narodowość  Polska

Lucjan Bekerman (ur. 13 sierpnia 1886, zm. 19 sierpnia 1940) – polski doktor praw, karnista, prokurator Sądu Najwyższego w okresie II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 sierpnia 1886[1]. Ukończył studia prawnicze uzyskując tytuł doktora praw. Został mianowany podprokuratorem Sądu Okręgowego w Warszawie od 1 września 1917[2]. W okresie II Rzeczypospolitej był prokuratorem Sądu Najwyższego[1]. Został mianowany przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego pełnomocnikiem w zakresie traktatu o ekstradycji i pomocy prawnej w sprawach karnych między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Szwajcarskim, podpisanym w Bernie dnia 19 listopada 1937[3].

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Rumunii. Zmarł 19 sierpnia 1940[1]. Został pochowany na cmentarzu w Krajowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Groby polskich uchodźców pochowanych w Craiovej. radaopwim.gov.pl. [dostęp 2016-04-07].
  2. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Departamentu Sprawiedliwości Tymczasowej Rady Stanu Królestwa Polskiego”, s. 225, Nr 4 z 19 września 1917. 
  3. 19. Traktat o ekstradycji i pomocy prawnej w sprawach karnych między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Szwajcarskim, podpisany w Bernie dnia 19 listopada 1937 r.. „Dziennik Ustaw”. 4, s. 19-29, 1939.