Lucjan Bornstaedt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lucjan Bornstaedt
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1891
Warszawa
Data śmierci 9 października 1957
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 33 Pułk Piechoty,
O.Sztab.MSWoj.,
36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej,
1 Pułk Piechoty Legionów
5 Pułk Piechoty Legionów
PKU Łomża
PKU Starogard
KRU Starogard
Stanowiska dowódca oddziału
dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
komendant PKU
komendant RU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa Order Smoka Annamu

Lucjan Bornstaedt (ur. 28 grudnia 1891 w Warszawie, zm. 9 października 1957) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 grudnia 1891 w Warszawie[1]. Podczas I wojny światowej był żołnierzem korpusów polskich na wschodzie[2][3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1922 był w stopniu kapitana[3]. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5]. W 1923, 1924, jako oficer nadetatowy 33 pułku piechoty był dowódcą Oddziału Sztabowego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[6][7]. Następnie został przeniesiony do 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie na stanowisko dowódcy I batalionu[8]. 26 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 31. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. 5 listopada 1928 roku ogłoszono jego przeniesienie do 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10]. Z dniem 5 października 1929 roku został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[11]. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łomża na stanowisko komendanta[12][13]. 28 czerwca 1933 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard na stanowisko komendanta[14]. W 1939 roku kierowana przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Starogard, a zajmowane przez niego stanowisko na „komendant rejonu uzupełnień”. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w: Oflagu II B Arnswalde, II D Gross-Born i VI B Dössel (od 17 września 1942 roku)[15].

Zmarł 9 października 1957[16]. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Straty ↓.
  2. W 1922 został udekorowany Orderem Virtuti Militari w grupie odznaczonych byłych żołnierzy korpusów polskich na Wschodzie.
  3. a b c Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922. 
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 403.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 347.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 33, 221.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 34, 206.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 52, 168.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 336.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 291.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 10.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 21, 518.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 130.
  15. Straty ↓, w Oflagu II B Arnswalde przydzielono mu numer jeniecki „1”.
  16. Alfabetyczny Spis Zmarłych Nazwiska Z Zakresu Borkowski-Borowiec. nekrologi-baza.pl. [dostęp 28 lipca 2014].
  17. Spis zmarłych pochowanych na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. sowa.website.pl. [dostęp 28 lipca 2014].
  18. M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81.
  19. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 35)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]