Lucjan Orkisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucjan Orkisz (ur. w grudniu 1889 w Krakowie, zm. 17 sierpnia 1973) – polski astronom, pierwszy polski odkrywca komety, którą później nazwano jego imieniem (C/1925 G1 (Orkisz)). Swojego odkrycia dokonał 3 kwietnia 1925 podczas przeglądu nieba przy użyciu lunety Merza. Był to obiekt ósmej wielkości gwiazdowej (czyli około 6 razy ciemniejszy od najsłabszych gwiazd widocznych gołym okiem) w gwiazdozbiorze Pegaza i początkowo uznał go za mgławicę.

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim na wydziale filozoficznym. Pracował w Obserwatorium Astronomicznym w Krakowie, które znajdowało się wówczas w Collegium Śniadeckiego przy ul. Kopernika 27, a odkrycia komety dokonał w Stacji Obserwacyjnej na Lubomirze, pełniąc w tym czasie funkcję kierownika tej stacji[1]. Poświęcił się badaniom tej komety, która stała się podstawą jego pracy doktorskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Schilling: Kosmiczny gość. Kometa Halleya. Warszawa: Książka i Wiedza, 1985, s. 63. ISBN 83-05-11515-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]