Lucyna Harc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lucyna Harc
Data i miejsce urodzenia 1968
Wałbrzych
Zawód, zajęcie historyk, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy doktor
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko adiunkt,
nauczyciel akademicki
Odznaczenia
POL Medal KEN BAR.svg

Lucyna Harc, z domu Czepiel (ur. 1968 w Wałbrzychu[1]) – polska historyk specjalizująca się w archiwistyce, historii Śląska, historiografii oraz naukach pomocniczych; nauczyciel akademicki związana z Uniwersytetem Wrocławskim[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w 1968 roku w Wałbrzychu. Od 1975 roku mieszkała w Radomsku, gdzie uczęszczała kolejno do Szkoły Podstawowej nr 9, a następnie I Liceum Ogólnokształcącego do klasy o profilu matematyczno-fizycznym. Tam też pomyślnie zdała egzamin maturalny w 1987 roku[3]. W latach 1987-1992 studiowała historię na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie otrzymała tytuł magistra po obronie pracy pt.: Polityka wewnętrzna ostatnich Antoninów (Marka Aureliusza, Lucjusza Werusa i Kommodusa), napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Tadeusza Kotuli[4].

Bezpośrednio po ukończeniu studiów została zatrudniona na macierzystej uczelni w Instytucie Historycznym UWr jako asystent w Zakładzie Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki[4]. W 2000 roku uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności nauki pomocnicze historii na podstawie rozprawy nt.: Samuel Beniamin Klose na tle nowożytnej historiografii śląskiej do końca XVIII w. Studium historiograficzno-źródłoznawcze, napisanej pod kierunkiem prof. Kazimierza Bobowskiego[5]. Rok później otrzymała stanowisko adiunkta w macierzystym instytucie[4]. W 2012 roku została wybrana na zastępce dyrektora Instytutu Historycznego UWr do spraw ogólnych[6]. Za swoje osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne otrzymała liczne nagrody rektora Uniwersytetu Wrocławskiego oraz w 2010 roku Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe Lucyny Harc koncentrują się wokół problematyki związanej z historią Śląska, ze szczególnym uwzględnieniem okresu nowożytnego, historią historiografii, badaniami nad wiekiem osiemnastym, naukami pomocniczymi historii - zwłaszcza neografii oraz archiwistyce i zarządzaniu dokumentacją współczesną[4]. Do jej najważniejszych publikacji należą[7]:

  • Samuel Beniamin Klose (1730-1798): studium historiograficzno-źródłoznawcze, Wrocław 2002, ​ISBN 83-229-2242-6​.
  • Gabriela Wąs, Lucyna Harc (red.), Religia i polityka: kwestie wyznaniowe i konflikty polityczne w Europie w XVIII wieku, Wrocław 2009, ​ISBN 978-83-229-3029-8​.
  • Johannes Sinapius; Olsnographia Leipzig und Franckfurt, 1706-1707, red. i wstęp Lucyna Harc, Wrocław 2012, ​ISBN 978-83-910595-5-5​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane uzyskane w katalogu Biblioteki Uniwersyteckiej UWr
  2. Dane dotyczące specjalizacji w bazie "Ludzie Nauki" [on-line] [dostęp: 2.10.2012]
  3. Wykazy absolwentów SP nr 9 w Radomsku (rocznik 1983) oraz I LO w Radomsku - rocznik 1987.
  4. a b c d Profil na stronie Instytutu Historycznego UWr [on-line] [dostęp: 2.10.2012]
  5. Dane dotyczące doktoratu w bazie "Ludzie Nauki" [on-line] [dostęp: 12.09.2012]
  6. Władze IH UWr na lata 2012-2016[on-line] [dostęp: 2.10.2012]
  7. Dane na podstawie katalogu Biblioteki Narodowej w Warszawie

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]