Lucyna Reszczyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucyna Reszczyńska (ur. 1 maja 1916 w Cekanowie[1]) – polska zakonnica rzymskokatolicka ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, uczestniczka powstania warszawskiego[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przyszła na świat jako córka Leona Reszczyńskiego i Stanisławy z domu Jędrzejewskiej. 10 sierpnia 1938 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (Szarytki). W latach 1940–1942 kształciła się także w ramach szkoły pielęgniarskiej dla sióstr zakonnych założonej przez siostrę Wandę Żurawską i od października 1942 pracowała w Szpitalu Dziecięcym przy ul. Kopernika 43 w Warszawie. 15 sierpnia 1943 złożyła po raz pierwszy śluby święte. Wybuch powstania warszawskiego zastał ją w Szpitalu Dziecięcym przy ul. Kopernika, gdzie jako pielęgniarka niosła pomoc rannym, aż do ewakuacji szpitala w dniu 24 września 1944. Do Warszawy powróciła w 1945 i do 1961 dalej pracowała w Szpitalu przy ul. Kopernika. Następnie do 1998 pracowała jako pielęgniarka w Szpitalu św. Feliksa przy ul. Płockiej w Warszawie[1].

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d s. Lucyna Reszczyńska (pol.). wmpp.org.pl. [dostęp 2019-05-01].
  2. a b Lucyna Reszczyńska (pol.). 1944.pl. [dostęp 2019-05-01].