Ludomir Baranowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludomir Baranowski
kapitan sanitarny kapitan sanitarny
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1902
Ludwikówka, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby ok. 1920-1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Centrum Wyszkolenia Sanitarnego
Stanowiska adiutant
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939
Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej

Ludomir Baranowski (ur. 13 lutego 1902[1] w Ludwikówce, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, członek Polskiej Organizacji Wojskowej i kapitan sanitarny Wojska Polskiego. Ofiara zbrodni katyńskiej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 lutego 1902 w Ludwikówce na Podolu (obecnie wieś Mysliwka w zachodniej Ukrainie) w rodzinie Jakuba i Heleny z Rumowskich[3]. Absolwent szkoły wywiadowczej Polskiej Organizacji Wojskowej. Pełnił służbę w Oddziale II Informacyjnym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego[3]

Ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 31 sierpnia 1924 roku i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4], a minister spraw wojskowych wcielił do 35 pułku piechoty w Brześciu nad Bugiem[5]. Później został przydzielony do batalionu sztabowego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[6][7]. Wioną 1934 roku, po likwidacji baonu sztabowego MSWojsk., został przeniesiony do Głównej Składnicy Sanitarnej Nr 1 w Warszawie[8]. W grudniu tego roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie[9]. W marcu 1935 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów sanitarnych w stopniu porucznika ze starszeństwem z dnia 31 sierpnia 1926 roku i 1. lokatą[10]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów zdrowia (grupa sanitarna)[1]. W 1939 roku w dalszym ciągu pełnił służbę w CWSan. na stanowisku adiutanta[11].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Ludomir Baranowski był żonaty z Marią z Rzymowskich, z którą miał córki: Zuzannę i Katarzynę[3].

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora[12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 388.
  2. Tarczyński i in. 2000 ↓, s. 263.
  3. a b c d Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 19.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 87 z 29 sierpnia 1924 roku, s. 495.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 97 z 25 września 1924 roku, s. 540.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 153, 274.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 107, 449.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 157.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 273.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 marca 1935 roku, s. 30.
  11. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 491.
  12. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  13. a b c Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 107.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]