Ludomir Bieńkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludomir Bieńkowski (ur. 13 lutego 1925 w Zagrodzie koło Krasnegostawu, zm. 25 maja 1987 w Lublinie) – historyk, specjalista w zakresie dziejów Kościołów wschodnich w Polsce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent prawa i nauk społeczno-ekonomicznych na KUL; doktorat 1950 – KUL, habilitacja 1972 – UW. Pracował na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego od 1950 do śmierci. Szczególnie związany był z Instytutem Geografii Historycznej Kościoła w Polsce. W swoich badaniach koncentrował się na dziejach i przemianach Kościoła prawosławnego i unickiego w Rzeczypospolitej w okresie XV-XIX wieku. Autor ponad stu publikacji naukowych.

W styczniu 1976 roku podpisał list protestacyjny do Komisji Nadzwyczajnej Sejmu PRL przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Przemiany struktury agrarnej wsi od XVIII do połowy XX wieku, Lublin 1959.
  • (red.) Uniwersalizm i swoistość kultury polskiej, t.1–2, Lublin 1989.
  • (red.) Zakony męskie w Polsce w 1772 roku, Lublin 1972.
  • (przekład) Christopher Dawson, Podział chrześcijaństwa na Zachodzie, Warszawa 1967.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wkład w kulturę polską w latach 1968-1993, red. M. Rusecki, Lublin 1994, s. 359.
  • Jerzy Kłoczowski, Bieńkowski Ludomir [w:] Słownik historyków polskich, Warszawa 1994, s. 43–45.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kultura 1976/03/342 Paryż 1976, s. 30.