Ludwik Baar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Baar
major major
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1892
Lwów
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1963
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Strzelców Podhalańskich,
5 Dywizjon Żandarmerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi
Krzyż Obrony Lwowa Odznaka Honorowa „Orlęta”

Ludwik Ksawery Baar (ur. 25 maja 1892 we Lwowie, zm. 15 kwietnia 1963 w Londynie) – polski adwokat z tytułem doktora praw, major Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 maja 1892 we Lwowie. Był synem Ludwika, pracującego w zawodzie kolejarza na stanowisku mistrza placu na dworcu we Lwowie[1]. Miał siostrę Marię (także uczestniczka obrony Lwowa z 1918, po mężu Butler)[2]. W 1910 zdał egzamin dojrzałości w C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[3][4]. Ukończył studia prawnicze i w maju 1917 otrzymał stopień doktora na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego[5].

Podczas I wojny światowej został powołany do służby w c. i k. armii, przebywał na froncie włoskim, gdzie z uwagi na złamanie nogi w 1916 został uznany za niezdatnego do służby, po czym wiosną 1917 został odkomenderowany do służby w żandarmerii polowej na obszarze Wołynia, pod koniec 1917 przeniesiony na stanowisko szefa bezpieczeństwa i dowódcy żandarmerii polowej w komendzie okręgowej w Zamościu, a na wiosnę 1918 został mianowany adiutantem komendanta żandarmerii polowej w IV Generalnej Komendzie we Lwowie[6]. Pod koniec września 1918 został zwolniony ze służby wojskowej celem podjęcia studiów[7]. U kresu wojny w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer armii austriackiej w stopniu porucznika[8] i uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[9]. 3 listopada 1918 zgłosił się do stojącego na czele wojsk polskich, kpt. Czesława Mączyńskiego, od którego otrzymał polecenie zorganizowania służby bezpieczeństwa w postaci polskiej Milicji Wojskowej, którą wkrótce prężnie sformował skupiając ok. 200 ochotników, został komendantem (formalnie działającej od 6 listopada,, jego stałym zastępcą został por. Feliks Zbigniew Machnowski), a jej komendę ulokował w budynku Szkoły Realnej przy ul. Szymonowiczów[10][9][11][12]. Po zakończeniu walk z Ukraińcami, wskutek przemianowania Milicji Wojskowej na Lwowski Batalion Wartowniczy, potem na batalion wartowniczy I/6 (pp), pozostawał jego dowódcą do 24 stycznia 1919, wówczas zastąpiony przez ppłk. Karola Schultis-Rzepeckiego, po czym był zastępcą kolejnego dowódcy, płk. Wacława Fary, pełniąc jednocześnie stanowisko dowódcy 2 kompanii, a od kwietnia 1919 także funkcję sędzie śledczego i kierownika sądu dowództwa miasta i placu we Lwowie[13]. Był autorem wspomnień, wydrukowanych jako rozdział pt. Milicja Wojskowa w obronie Lwowa w książce zatytułowanej Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników (1993)[14].

Później został awansowany na stopień kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[15][16][17]. W latach 20. był oficerem rezerwy 4 pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie[18][19]. W maju 1933 został wybrany członkiem zarządu Okręgu V Związku Rezerwistów[20]. W 1934 w stopniu kapitana był oficerem rezerwowym 5 dywizjonu żandarmerii i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto[21].

W 1930 został wpisany na listę adwokatów w Krakowie w Okręgu Izby Adwokackiej w Krakowie[22]. Do końca II Rzeczypospolitej był adwokatem w Krakowie, przypisany do adresów: ul Smoleńsk 19 (1932, 1933, 1934)[23][24][25], ul. Józefa Piłsudskiego 9 (1939)[26]. 28 grudnia 1923 został członkiem powołanego w Krakowie z inicjatywy PZPN komitetu, optującego na rzecz wysłania reprezentacji Polski w piłce nożnej w składzie polskiej ekipy na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924 w Paryżu[27]. Przed 1938 był jednym z pokrzywdzonych wśród osób (adwokaci, lekarze, dentyści) atakowanych dewastacjami o charakterze antysemickim, wywieszka jego kancelarii prawniczej przy ul. J. Piłsudskiego została raz zerwana, a za drugim razem zamalowana, zaś po incydentach zapewniał, iż akty te były nieuzasadnione, jako że mimo niepolskiego nazwiska – pochodził ze starej polskiej rodziny z Małopolski Wschodniej, znanej głównie we Lwowie[28].

Po zakończeniu II wojny światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Do końca życia pozostawał w stopniu majora[9]. Zmarł 15 kwietnia 1963 w Londynie[9]. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu North Sheen[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Baar. Milicja Wojskowa ↓, s. 51, 52.
  2. Baar. Milicja Wojskowa ↓, s. 57.
  3. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. IV. Gimnazyum we Lwowie za rok szkolny 1909. Lwów: 1909, s. 89.
  4. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 105.
  5. Kronika. Z Uniwersytetu Lwowskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 4-5, Nr 113 z 19 maja 1917. 
  6. Baar. Milicja Wojskowa ↓, s. 47.
  7. Baar. Milicja Wojskowa ↓, s. 48.
  8. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 4.
  9. a b c d e f g h i Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (4), s. 77, Maj 1963. Koło Lwowian w Londynie. 
  10. Baar. Milicja Wojskowa ↓, s. 51-52, 55, 58.
  11. Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r. stankiewicze.com. [dostęp 2017-07-07].
  12. Iwona Łaptaszyńska: Obrona Lwowa 1 – 22.11.1918r.. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2017-07-07].
  13. Baar. Milicja Wojskowa ↓, s. 64.
  14. Baar. Milicja Wojskowa ↓, s. 47-64.
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 478.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 419.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 595.
  18. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 386.
  19. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 332.
  20. Kronika. Nowy Zarząd Okr. Związku Rezerwistów. „Nowy Dziennik”, s. 13-14, Nr 136 z 19 maja 1933. 
  21. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 191, 722.
  22. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 189, Nr 19 z 30 lipca 1930. 
  23. Książka telefoniczna. 1932, s. 46.
  24. Spis adwokatów na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej , sporządzony według stanu z dnia 1 lipca 1933 r.. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 237, Nr 16 z 31 sierpnia 1933. 
  25. Książka telefoniczna. 1934, s. 67.
  26. Książka telefoniczna. 1939, s. 367.
  27. Kuryer sportowy. Akcja na rzecz Olimpiady w Krakowie. „Ilustrowany Kuryer Codzienny”, s. 7-8, Nr 12 z 12 stycznia 1924. 
  28. Szczerze współczujemy!. „Nowy Dziennik”, s. 13-14, Nr 34 z 3 lutego 1938. 
  29. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 17, 15 września 1961. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]