Ludwik Borkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Stefan Borkowski (ur. 7 sierpnia 1914 w Obroszynie koło Lwowa, zm. 22 października 1993 we Wrocławiu) – polski logik, matematyk i filozof, profesor.

W 1933 rozpoczął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Na wykłady uczęszczał do Kazimierza Ajdukiewicza, Romana Ingardena, Mieczysława Kreutza. Przerwał studia z powodu długotrwałej choroby.

Po zakończeniu II wojny światowej wysiedlony ze Lwowa w akcji ekspatriacyjnej Polaków. Osiadł w Krakowie gdzie ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (1946). Od 1948 związany z Uniwersytetem Wrocławskim – pracownik od 1948, w 1950 doktorat, w 1960 habilitacja, w 1973 tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1975 związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim: w latach 1975–1985 (do emerytury) kierownik Katedry Logiki, w 1980 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego z zakresu logiki, zajęcia prowadził do 1990.

Członek Wrocławskiego Towarzystwa Filozoficznego, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Polskiego Towarzystwa Matematycznego, Towarzystwa Naukowego KUL.

W pracy naukowej zajmował się kwantyfikatorami, rachunkiem logicznym, teorią definicji, teorią konsekwencji, filozoficzną konsekwencją wyników logiki.

Jest ojcem Franciszka Borkowskiego, polskiego szachisty.

Wybrany dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

  • Elementy logiki matematycznej i teorii mnogości (wspólnie z J. Słupeckim); wydanie polskie 1963, rosyjskie 1965, angielskie 1967
  • Logika formalna; wydanie polskie 1970, niemieckie 1977
  • Elementy logiki formalnej, Warszawa 1972
  • Studia logiczne. Wybór, Lublin 1990
  • Wprowadzenie do logiki i teorii mnogości, Lublin 1991

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]