Ludwik Bouchard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Aleksander Buszard
Data i miejsce urodzenia 1828
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1912
Włocławek
Zawód, zajęcie malarz, pedagog
Pejzaż z trzema świerkami

Ludwik Aleksander Buszard (ur. 1828 w Warszawie, zm. 1 lutego 1912 we Włocławku[1]) – polski malarz i pedagog pochodzenia francuskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem francuskich imigrantów Ludwika Boucharda i Elżbiety Coterelle[2]. Jego ojciec był oficerem armii cesarza Napoleona I[3]. Rodzina Bouchardów przybyła do Polski w 1910 roku.

Po ukończeniu Gimnazjum Realnego w Warszawie zaczął kształcić się w sztuce malarskiej. Jego pierwszym nauczycielem był Aleksander Kokular, zmarły w 1846 roku. W latach 1846-1847 pobierał nauki w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Następnie kształcił się u Bonawentury Dąbrowskiego i Jana Feliksa Piwarskiego. Od 1855 roku należał do grupy artystów skupionych wokół Wojciecha Gersona, którzy przyczynili się do założenia Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych[2].

W roku 1857 został mianowany nauczycielem rysunków w w Powiatowej Szkole przy kościele Karmelitów w warszawskim Lesznie[2].

W latach 50. wędrował też wraz z innymi malarzami po kraju, malując pejzaże. Już w 1858 roku wziął po raz pierwszy udział w dwóch wystawach malarskich – w Krakowie oraz w Krajowej Wystawie Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1860, 1862, 1863, 1869 i 1874 wystawiał swoje prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie[2].

W 1859 roku rozpoczął pracę jako korespondent nowo powstałego Tygodnika Ilustrowanego, prowadząc rubrykę Kronika Sztuk Pięknych. Współpracował też z Biblioteką Warszawską, w której publikował rozprawy dot. sztuki polskiej i powszechnej. Oprócz tego pisywał do Bluszczu i Wędrowca[2].

Jako krytyk artystyczny był zwolennikiem narodowego charakteru twórczości polskiej, mimo jej korzeni w sztuce europejskiej. Był też orędownikiem pracy krytyków. W 1868 roku wydał własnym nakładem rozprawę pt. Geniusz Grecji i tegocześni malarze francuscy: David, Ingres, Hipolit Flandrin, Eugeniusz Delacroix[2].

Oprócz malarstwa Buszard interesował się też architekturą, szczególnie gotycką i renesansową[2].

W 1862 roku został przeniesiony do Włocławka, gdzie rozpoczął pracę jako nauczyciel rysunku w 5-letniej szkole powiatowej. We Włocławku przyjaźnił się z Rafałem Krajewskim, z którym łączyło go zainteresowanie architekturą, a także sprawą polskiej niepodległości[2]. Sam Buszard również był związany z ruchem spiskowców[4].

We Włocławku dał się poznać jako bardzo dobry pedagog. Jednym z jego uczniów był Stanisław Noakowski, który po latach przyznawał, że to właśnie Buszard zainspirował go do zostania malarzem. Noakowski przyjaźnił się z Buszardem do jego śmierci[2].

Przeprowadzka do Włocławka wpłynęła negatywnie na jego działalność artystyczną. Było to spowodowane przede wszystkim nadmiarem pracy pedagogicznej, ale też odcięciem od życia kulturalnego stolicy. Z czasem przestał malować twórcze pejzaże. Przyjmował natomiast zlecenia na obrazy religijne. Prywatnie przyjaźnił się ze księdzem Stanisławem Chodyńskim (m.in. prefektem szkoły realnej w latach 1869-1882), co mogło mieć wpływ na jego skierowanie się na twórczość o tematyce religijnej[2].

Jego izolacja pogłębiła się po tym, jak w 1863 roku jego przyjaciel Rafał Krajewski wyjechał do Warszawy, gdzie po wybuchu powstania styczniowego został członkiem Rządu Narodowego. W 1868 roku Buszard zaprzestał działalności jako korespondent prasowy[2].

W latach 70. powstała we Włocławku fabryka fajansu. Buszard zainteresował się wtedy ceramiką, zaczął tworzyć projekty waz, kafli i ornamentów na płytkach. Niektóre z jego projektów są dziś przechowywane w Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku[2].

W 1892 roku przeszedł na emeryturę[2]. Zmarł 1 lutego 1912 roku. Został pochowany na cmentarzu komunalnym we Włocławku, w kwaterze 23/1/32[5].

Prace Buszarda są przechowywane m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie oraz Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku. W kościołach Włocławka i okolic można odnaleźć obrazy Buszarda o tematyce religijnej[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Izabela Zbiegniewska wspominała, że w jego domu przy ul. Wojska Polskiego 4 Buszardowie prowadzili salon literacki[2]. W 2016 roku odsłonięto tu kamień upamiętniający Buszarda, a także mieszkających w tym samym domu, ale w różnych okresach: Włodzimierza Gniazdowskiego i Feliksę Szałwińską. Głaz ufundowali Jacek i Bożena Rejowie[6]. Państwo Rejowie byli też pomysłodawcami nazwania skweru przed Teatrem Impresaryjnym im. Włodzimierza Gniazdowskiego imieniem Buszarda[3].

Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Ludwika Porzycka, zaś druga Helena Nowacka pochodząca z Włocławka[2].

Jego nazwisko występuje też w wariantach: Bouchard i Buszar[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia
  • Piotr Nowakowski (opr). Ludwik Bouchard 1828-1912. Katalog wystawy malarstwa i rysunku, MZKID Włocławek 1994

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Aleksander Buszard, desa.pl [dostęp 2018-04-25].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q Romualda Hankowska, Ludwik Buszard [w:] Zasłużeni dla Włocławka, Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 1991.
  3. a b Skwer przed Teatrem Impresaryjnym będzie nosił nazwę Ludwika Boucharda?, ddwloclawek.pl, 23 czerwca 2016 [dostęp 2018-04-25].
  4. Przegląd Historyczno-Oświatowy, Związek Nauczycielstwa Polskiego, 2013 [dostęp 2018-04-25].
  5. Cmentarze Komunalne Włocławka [dostęp 2018-04-25].
  6. W tej imprezie wziął udział tłum ludzi. Przyszli mimo upału i trwającego meczu, ddwloclawek.pl, 27 czerwca 2016 [dostęp 2018-04-25].