Ludwik Ciba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Jacek Ciba
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data urodzenia 11 sierpnia 1894
Data śmierci 9 listopada 1938
Przebieg służby
Lata służby do 1938
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów
Centrum Wyszkolenia Artylerii
Wyższa Szkoła Wojenna
1 Pułk Artylerii Najcięższej
6 Pułk Artylerii Ciężkiej
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii
wykładowca
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Ludwik Jacek Ciba (ur. 11 sierpnia 1894, zm. 9 listopada 1938) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Przebieg służby wojskowej[edytuj | edytuj kod]

W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 10 Kaniowskiego pułku artylerii polowej[1]. W kwietniu 1920 dowodził 5 baterią II dywizjonu majora Aleksandra Majewskiego. Walczył na terenie Polesia w składzie 9 Dywizji Piechoty. Wyróżnił się w walkach z bolszewickimi pociągami pancernymi, stoczonymi 7 maja pod Wasilewiczami i 9 maja pod Babiczami, zyskując pochwały dowódcy dywizji, generała podporucznika Władysława Sikorskiego i dowódcy XVII Brygady Piechoty, podpułkownika Mieczysława Trojanowskiego. W czasie drugiej z wymienionych walk jego bateria uszkodziła pociąg pancerny „Czarnomorzec” (ros. бронепоезд „Черноморец”[2]). Generał Sikorski w rozkazie dywizyjnym numer 91 napisał: „Dowódcy i całej 5-tej baterii 10 pap dziękuję w imieniu służby narodowej za jej dzielną i skuteczną walkę z artylerią i bolszewickimi pociągami pancernymi w czasie pochodu na Rzeczycę wzdłuż toru kolejowego”. 18 sierpnia wyróżnił się męstwem w walce o Wyszków za co został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[3].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 252. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4]. W latach 1922–1924 był słuchaczem III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[5]. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi i wyznaczony na stanowisko kierownika Referatu Organizacyjnego w Oddziale Ogólnym. W czasie studiów w Wyższej Szkole Wojennej i służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 10 pap[6][7][8]. 3 maja 1926 awansował do stopnia majora ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 31. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. 30 listopada 1926 został przeniesiony do Wydziału Fortyfikacji Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie[10][11].

5 listopada 1928 roku został skierowany do 1 pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie, w celu odbycia praktyki liniowej na stanowisku dowódcy dywizjonu[12]. 23 grudnia 1929 otrzymał przeniesienie do Szkoły Strzelania Artylerii, funkcjonującej w ramach Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, na stanowisko wykładowcy[13]. 20 września 1930 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki artylerii[14][15][16]. Komendant Wyższej Szkoły Wojennej, generał brygady Tadeusz Kutrzeba w sporządzonej opinii służbowej stwierdził: „bardzo dobry artylerzysta z dużym doświadczeniem wojennym. Inteligentny, wymowny. Potrafi pobudzić zainteresowanie i jasno przedstawić swój pogląd. W terenie czuje się bardzo dobrze. Bardzo dobry, pewny siebie wykładowca taktyki artylerii”. W tym samym czasie wykładowcami i asystentami byli także oficerowie dyplomowani artylerii: podpułkownik Mikołaj Łapicki, major Jan Ciałowicz, major Jan Patoczka, kapitan Andrzej Marecki i kapitan Stanisław Mayer[17].

14 grudnia 1931 awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii[18]. 22 grudnia 1934 otrzymał przeniesienie do 1 pułku artylerii najcięższej w Górze Kalwarii na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku[19]. 28 stycznia 1938 objął dowództwo 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie. Inspektor armii we Lwowie, generał dywizji Kazimierz Fabrycy w sporządzonej opinii inspektorskiej stwierdził: „Dobry wychowawca, dobry wyszkoleniowiec. Technicznie i taktycznie bardzo dobry. Zdolny dowódca pułku[20]. Pośmiertnie awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie oficerów artylerii[21].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 292, 583.
  2. Z informacji dostępnych w Internecie wynika, że Armia Czerwona w czasie wojny domowej i wojny z Polską posiadała dwa pociągi pancerne o tej samej nazwie. Jeden z nich nosił numer „38” i był określany jako „1-й Черноморский”, natomiast drugi był zdobycznym niemieckim pociągiem pancernym „Deutschland”.
  3. Rudolf Leroch-Orlot: Zarys historji wojennej 10-go kaniowskiego pułku artyleji polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1932, s. 12-14, 22, 25, 27, 28, 30, 32, 34, 37, 42.
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 196.
  5. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 733, 818, 1502.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 103 z 2 października 1924 roku, s. 569.
  7. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 49, 655, 742. Szefem Oddziału Ogólnego Sztabu DOK IV był jego kolega z kursu w W.S.Woj., major SG dr Kazimierz Putek.
  8. Witold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939, Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego, Katedra Historii Polski Współczesnej, Wydawnictwo „Ibidem”, Łódź 2001, ​ISBN 83-88679-10-4​, s. 123.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 126.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 51 z 30 listopada 1926 roku, s. 421.
  11. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 432,456.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 342.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 299.
  15. Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 24.
  16. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 179, 798.
  17. Opinie generała Tadeusza Kutrzeby o oficerach Wyższej Szkoły Wojennej z grudnia 1931 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/121, s. 577. W kadrze szkoły był także ppłk dypl. Henryk Romiszowski ale jak wynika z opinii komendanta szkoły nie prowadził wykładów, lecz był jego pomocnikiem w dziale organizacji nauki.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 15 grudnia 1931 roku, s. 398.
  19. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  20. Wykaz imienny podpułkowników artylerii posiadających warunki do awansu na pułkowników w 1939 r., Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 209.
  21. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 23, Fundacja CDCN, Kraków 2003, ​ISBN 978-83-7188-691-1​, s. 469.
  22. Rudolf Leroch-Orlot, Zarys historii ..., s. 42.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Rudolf Leroch-Orlot, Zarys historii wojennej 10-go Pułku Kaniowskiego Artylerii Polowej, Warszawa 1929.