Ludwik Erhardt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Erhardt (ur. 29 kwietnia 1934 w Kościeszkach[1]) – polski muzykolog i dziennikarz muzyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1956 ukończył studia z zakresu historii i teorii muzyki na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1958 był członkiem redakcji „Ruchu Muzycznego”, od 1960 sekretarzem jego redakcji, następnie zastępcą redaktora naczelnego, a w latach 1971–2008 redaktorem naczelnym pisma. Jest też członkiem Związku Kompozytorów Polskich[1].

W 1985 otrzymał doroczną nagrodę Związku Kompozytorów Polskich[2], a w 2007 Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Balety Igora Strawińskiego (1962)
  • Brahms (1969)
  • Papierowe nosy (1970)
  • Poniżej muzyki. Artykuły, recenzje, felietony (1972)
  • Muzyka w Polsce (1974)
  • Spotkania z Krzysztofem Pendereckim (1975)
  • Igor Strawiński (1978)
  • Sztuka dźwięku (1980)
  • Spacerem po historii muzyki (t. 1–2, 2012)
  • Robert Schumann. Szkice do monografii (2013)
  • Circa 180 (2014)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Who is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków, Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).
  2. Laureaci dorocznej Nagrody Związku Kompozytorów Polskich
  3. Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis - wyszukiwarka