Ludwik Klotzek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Klotzek
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 29 września 1886
Data i miejsce śmierci 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. i k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pułk Piechoty OK Nr 33
1 Batalion Strzelców
53 Pułk Piechoty
Komenda Placu Słonim
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
oficer placu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej Odznaka Honorowa „Orlęta” Gwiazda Przemyśla
Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy

Ludwik Klotzek (ur. 29 września 1886, zm. 1940 w Kijowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Józefa, nauczyciela języka niemieckiego i historii[1][2] w K. K. Gimnazjum im. Rudolfa w Brodach do 1907[3]).

Służył w Pułku Piechoty Obrony Krajowej Stryj Nr 33 w Stryju. W maju 1909 został mianowany podporucznikiem[4], ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1909[5]. W marcu 1913 został przydzielony do Krajowej Komendy Żandarmerii Nr 5 dla Galicji na okres próby i przydzielony do Komendy Oddziału Żandarmerii Nr 26 w Borszczowie, pozostając oficerem nadetatowym macierzystego pułku w Stryju[6][7]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1915 roku. W 1918 jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 33[8].

Od 1 listopada 1918 pełnił służbę w I Batalionie Strzelców[9]. 17 stycznia 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana[10].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 213. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 40 Pułk Piechoty[11]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 53 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Stryju z równoczesnym przeniesieniem z Komisji Granicznej w Tarnopolu[12][13][14]. 5 maja 1927 roku został przeniesiony na stanowisko oficera placu Słonim[15][16]. 23 grudnia 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku[17]. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[18].

W czasie okupacji sowieckiej został aresztowany przez NKWD i wiosną 1940 roku zamordowany. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 roku. Został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-38 pod numerem 1313 jako „Ludwik Kletzek”[19]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Jego żoną była Ewa, z którą miał córkę Joannę i syna Jerzego; cała trójka w 1940 została deportowana przez sowietów w głąb ZSRR do Semipałatyńska, gdzie Ewa Klotzek zmarła, a dzieci wydostały się z tamtego obszaru wraz z Armią Andersa i następnie osiadły w Wielkiej Brytanii[20][21].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

polskie
austriackie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Achtzehnter Jahresbericht des Ober-Gymnasiums in Brody für das Schuljahr 1896. Brody: 1896, s. 2.
  2. Spis przedmiotów pomieszczonych w sprawozdaniach galicyjskich szkół średnich po koniec roku 1889. Wadowice: 1890, s. 33.
  3. Sprawozdanie c. k. Rady szkolnej krajowej o stanie szkół średnich galicyjskich w roku szkolnym 1906/1907. Lwów: 1907, s. 18.
  4. Awans majowy w c. i k. obronie krajowej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 105 z 9 maja 1909. 
  5. a b Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1910 ↓, s. 164, 362.
  6. Zakrzewski 2016 ↓, s. 487.
  7. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1914 ↓, s. 143, 292, 470, 481.
  8. a b c Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 65, 348.
  9. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 349.
  10. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 8 z 25 stycznia 1919 roku, poz. 303.
  11. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 25.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 544.
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 275, 398.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 252, 342.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 130.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 162.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku. Dodatek Nr 1, s. 2.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 382.
  19. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 40. [dostęp 2015-06-17].
  20. Ewa Fulińska-Nadachowska: Historie zwykłe i niezwykłe, ale zawsze prawdziwe. 2010-03-30. [dostęp 2015-06-18].
  21. Ewa Fulińska-Nadachowska: Katyńska rocznica. 2010-04-09. [dostęp 2015-06-18].
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 26 września 1922 roku, s. 737.
  23. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115.
  24. a b c d Zakrzewski 2016 ↓, s. 489.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1910. Wiedeń: styczeń 1910.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrat Vertretenen Königreiche une Länder für 1914. Wiedeń: styczeń 1914.
  • Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Bartosz Zakrzewski: 18 Dywizja Piechoty WP w wojnie polsko-sowieckiej. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2016. ISBN 978-83-7543-415-6.