Ludwik Malinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Malinowski
Lew
sierżant sierżant
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1889
Ksawerów
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1962
Niemodlin
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
AK DYSK.png Armia Krajowa
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Krechowieckich
27 Wołyńska Dywizja Piechoty
1 Armia Wojska Polskiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Grób Ludwika Malinowskiego
Grób Ludwika Malinowskiego (pośrodku)
Inskrypcje na grobie Ludwika Malinowskiego

Ludwik Malinowski ps. „Lew” (ur. 18 sierpnia 1889 we wsi Ksawerów, zm. 18 czerwca 1962 w Niemodlinie[1]) – polski legionista, komendant cywilnej obrony Przebraża, członek AK, sierżant Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 sierpnia 1889 roku we wsi Ksawerów pod Łodzią.

Podczas I wojny światowej dołączył ochotniczo do 1 pułku Ułanów Krechowieckich, podczas walk został ranny. W 1919 roku zamieszkał w Przebrażu na Wołyniu, gdzie pracował we własnym gospodarstwie rolnym. Był członkiem Koła Rezerwistów.

W 1942 roku jego dwóch synów zostało wywiezionych przez Niemców do pracy przymusowej do Niemiec.

Na początku 1943 roku we wsi powstała samoobrona, ale nie była ona dobrze zorganizowana i dowodzona. Dopiero 8 kwietnia 1943 roku po okrutnym mordzie Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) na Polakach w sąsiedniej wsi Dobra zorganizowano dowództwo samoobrony. Komendantem cywilnym został wtedy jednogłośnie wybrany Ludwik Malinowski[2]. Następnie wybrano go również przewodniczącym Rady Starszej, która stanowiła samorząd Przebraża. Dzięki biegłej znajomości języka niemieckiego oraz funkcji, jakie sprawował, odgrywał on istotną rolę w kontaktach „pół legalnej” samoobrony z Niemcami. Jego rolą było przekupywanie niemieckich urzędników, pozyskiwanie broni i żywności dla samoobrony oraz ukrywanie przed Niemcami realnej siły samoobrony z Przebraża.

 Osobny artykuł: Obrona Przebraża.

Przebraże szybko stało się miejscem schronienia dla wielu Polaków (w szczytowym momencie nawet blisko 10 tys.[3]) uciekających z innych miejscowości przed mordami UPA. Ludwik Malinowski zajmował m.in.: organizacją i rozdzielaniem żywności, noclegów, lekarstw, rozsądzaniem sporów.

12 sierpnia 1943 roku został aresztowany przez policjantów ukraińskich. Prowadzony na rozstrzelanie do lasu w Chołopinach, uratował się dzięki dobrej znajomości niemieckiego i pobłażliwości Niemca dowodzącego patrolem[4]. Umieszczony w więzieniu został odbity przez oddział samoobrony z Przebraża. 30 sierpnia wziął osobiście udział w walkach obronnych samoobrony w Przebrażu. Atak UPA został odparty, dzięki czemu ocalała schroniona tam polska ludność cywilna.

Ludwik Malinowski należał do 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej[5].

Po wkroczeniu Sowietów na ziemię Polskie wstąpił do 1 Armii Wojska Polskiego i gdzie służył w zwiadzie konnym. Brał udział w walkach o Wał Pomorski i w bitwie o Berlin.

Po wojnie wraz z innymi rodzinami z Kresów Wschodnich osiadł w Niemodlinie.

W latach 50. XX wieku był aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa za przynależność do Armii Krajowej, a także za fałszywe oskarżenie o współpracę i działanie na rzecz Niemiec.

Zmarł 18 czerwca 1962 roku w Niemodlinie. Jego grób znajduje się na miejscowym cmentarzu.

14 października 2007 roku na placu Obrońców Przebraża w Niemodlinie odsłonięto pomnik poświęcony Ludwikowi Malinowskiemu[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Data urodzenia i śmierci spisana z nagrobka Ludwika Malinowskiego.
  2. Henryk Cybulski, Czerwone noce, 1974, s. 201.
  3. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, s. 651-652.
  4. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo
  5. Administrator, M litera - MACEGONIUK, 27wdpak.btx.pl [dostęp 2016-09-28].
  6. Pomnik dla obrońcy Przebraża, brzeg24.pl [dostęp 2016-09-28].